De kern.

“ In alles zit een magnetische kern,” lees ik zojuist en iets verder, “de magnetische kern van het woord waarin God zijn scheppende vuur heeft opgeslagen.”

De kern als een hart, als een centrum waarom alles draait, zoals de planeten om de zon, zoals de zon om weer andere stelsels, zoals oneindigheid om oneindigheid.

Het is te groots, maar het past in de kern, in de oorsprong van het door God gesproken woord.

Woorden die uit klinkers bestaan, die de klank aan het woord geven en medeklinkers die de kracht en vorm aan het woord geven. Zonder klank geen vorm en zonder kracht geen klank.

Draaiend om die kern, de kern waarin een vuur flakkert en het goud van het scheppende vermogen vloeibaar houdt, om het in de vorm te gieten die het woord zo dadelijk vormt.

In het beginne was het woord en het woord was bij God en het woord was God… en het woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond… en woont in ons.

In de kern, in het hart.

Luisteren.

Gisteren legde ik mijn hand tegen een boom en keek langs de stam van de berk omhoog.

De berk, the lady of the forest, wat zou ik tegen haar kunnen zeggen en hoe versta ik haar.

Ik stelde een vraag en keek omhoog naar haar kruin, de fijne takken, en wachtte af.

Volgens het boek wat ik net had uitgelezen, komt het gegeven antwoord in stilte, voel je het van binnen, ergens bij je hart. Misschien wel met je hart.

Ja, dat moet haast wel, want immers als je hart hebt voor de natuur, liefde voor de bomen, zijn de woorden die er gesproken worden toch uit de bron van liefde afkomstig. Een liefde die in haar teerheid een intieme code heeft ingebouwd, die alleen toegankelijk is voor degene die stil staat en vraagt en luistert.

Het spreekwoord  “Spreken is zilver, zwijgen is goud “ moet misschien herzien worden in :

                                   “Spreken is zilver, luisteren is goud “

Het hart.

Het is mistig buiten en maakt de wereld klein.

Zojuist las ik een zin : “Adem met je hart”.  

“Het hart als centrum van het leven, als middelpunt van het gevoel, als meetpunt van de waarde van het leven..

In de bijbel staat geschreven, dat waar je hart is ook je schat zal zijn.

Een warm kloppend hart of een koud hart hebben, maakt een verschil in liefde en onverschilligheid.

Het is het raakpunt waar God zich een woning wil maken, daarmee wordt het een tempel.

God is met mij, God is met ons.

Zijn er twijfels, dan reageert het hart.

Is er vreugde, dan vult het hart zich.

Is er een taak die zich met liefde vervuld wordt, dan geef je je met hart en ziel.

Adem met je hart, luister naar je hart,… want dat is het adres van God.

… en de wind ging liggen.

Het is stil na de stormachtige dagen en het enige geluid nu is het geluid dat ikzelf maak

Zonet las ik de geschiedenis van Jezus die over het water wandelde.*

Eén van de discipelen zag Hem, herkende Jezus en putte daarin het vertrouwen om naar Hem toe te gaan,…over het water lopend net zoals Jezus.

De geschiedenis is bekend, het werd een nat pak en een les in vertrouwen.

De dingen die me de laatste tijd zo bezig houden en waarvan ik het ene na het andere boek in handen krijg en het met belangstelling lees, het contact met de natuur, de ontplooiing van de geest, schijnen mij ook toe als het oppervlak van onstuimig water, waarop mijn bootje dobbert. Ik kijk daarvan uit naar Jezus die naar me toe komt over het water. Durf ik naar Hem toe te gaan over het water ?  “Kom maar”zei Jezus, en toen ze samen weer in de boot stapte… ging de wind liggen. Daarna toen ze weer op de wal waren gebeurde het ene na het andere wonder.

*   =Mat 14 =

Symbolisch

Zonet werd ik wakker uit een droom, die ik me direct al niet meer herinner. Alleen dat woord

‘Symbolisch’ bleef achter. Terwijl ik zo op mijn rug lag merkte ik dat ik me afvroeg hoe ik het woord moest opschrijven; met een i of een y ?

Het woordenboek hielp me daarbij en ik las meteen de betekenis erbij: zinnebeeldig.

Toen ik even wat las in het engelenboekje was ik daarom  ook zo verbazend, dat het stukje dat ik opsloeg over ging over droom. “O engel, waarom heb je mijn geestesoog zo fel verlicht, dat  oog met duizend facetten dat zich opent in mijn dromen… wat je ziet is het leven in je, het leven door je heen.”

Het zien van dingen vereist een oog met “duizend facetten “ en vraagt meer dan alleen een oppervlakkige beschouwing, het roept me op om de zinnebeelden te leren zien, er de betekenis in te zien.

… Wat je ziet is het leven…