Net als ik wil gaan schrijven begint er buiten een merel te zingen. Het heeft vannacht geregend en op het moment is het buiten nog donker, hoewel het duister van de nacht langzaam aan het wijken is. Ik heb zojuist wat gelezen en het woord éénpuntigheid trok mijn aandacht. Het ging in dit verband om het onderbewuste met het bewuste en met het bovenbewuste, de Ene Geest, met elkaar te verbinden.
In mijn beleven in het bos, in een ontmoeting met dieren, ervaar ik deze éénpuntigheid ook wel eens en dan verheugd het mij. Eigenlijk net zoals zonet. Op het moment dat ik begin te schrijven begint de merel te zingen. Inmiddels hebben zich meer vogelstemmen bij de prachtige klanken van de merel gevoegd. In het bos heb ik ook wel eens van die éénpuntige ervaringen. Dat ik op één plek een paar reeën zie en gelijktijdig vliegen er drie zwanen over mijn hoofd hoog in de lucht.
Dat zijn van die bijzondere momenten, maar als ik er nou op let, er beter op let,… zullen ze veel vaker in mijn leven plaatsvinden
Geen opmerkingen:
Een reactie posten