Ik zit hier na een lange boswandeling aan tafel wat te eten. De zon schijnt en ik koester me in de warmte van haar stralen achter het raam.
Heerlijk die zonnewarmte op de huid te voelen prikkelen.
Zojuist las ik een verhaal van een meisje dat in het maanlichthaar gedachten verwoordde en de laatste regel vond ik treffend: “…ik ben een uur lang in de handen van God en dat zal mijn deel worden.”
Toen ik dat gelezen had en de zon zo op mijn gezicht voelde, bedacht ik dat die straal zonlicht
helemaal voor mij vanaf het oppervlak van de zon is gekomen, een reis van 150 miljoen
kilometer maakt,…om mijn gezicht te strelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten