Hemel

De belofte van het sterven is de hemel, maar dat neemt nauwelijks de angst voor de dood weg.  Het lijkt eerder een troostende gedachte dan een reisbestemming voor het leven. Hoewel alle eigenschappen van de hemel begerenswaardig zijn, lijken we niet staan te popelen om er te komen. Integendeel.

Het beeld wat we van de hemel hebben is ,zoals misschien meerdere dingen op geestelijk gebeid, ook niet juist. Zojuist las ik dat de hemel niet een plek ver weg is, waar je naar toe gaat, maar omgeeft het je.  Het is een geestelijke wereld, waaruit het stoffelijke uit is ontstaan.

God schiep de wereld vanuit een gedachte en riep het tevoorschijn vanuit de geestelijke wereld, waarin hij eerst schiep middels een gedachte en bracht het voort door het ‘er zij ‘uit te spreken.

De hemel was en is de bron waaruit Jezus zijn wonderen uit betrok en zo ook de weg hierin wijst. Te scheppen als de Vader, doen, wat Hij de Vader heeft zien doen.  

Hoogste gedachte

‘De woorden die ik tot u spreek zijn geest en leven.’ Een uitspraak die me op dit moment te binnen valt.

Op een vraag van iemand hoe hij kan weten dat God tot hem spreekt, ervaart hij het als antwoord: ‘Van Mij is altijd je hoogste gedachte, je helderste woord, je grootste gevoel. Al het mindere is afkomstig van een andere bron.’ ( ongewoon gesprek )

Wat een prachtige toetssteen om gedurende de dag je gedachten, je gevoelens en je woorden aan te toetsen. Om hierin de Heilige Geest te herkennen en daarbij de aanwezigheid van God te vinden. Het schijnt mij toe dat het leven meer rijkdom en meer leven inhoud dan dat er op dit ogenblik vrij komt. Een rede daarvan  lijkt me dat zowel de geest als het leven beperkt wordt, door de beperking die ik haar opleg, door laag of middelmatig, of soms misschien hoog te denken, maar toch ver blijf van de hoogste gedachte, genoegen neem met doffe woorden en een klein gevoel.

En dat terwijl God zoveel dichterbij is, bij wijze van spreken, op het puntje van je tong.