De rups eet
voornamelijk het groen van het blad van de plant en zoals in het boekje’ Rupsje
nooit genoeg ‘ is het dier onverzadigbaar. Het eet en het eet en het eet. Het
komt lomp vooruit en kent voornamelijk beperkingen. Een rups weet niet dat het
zich voedt met de plant die ook bloemen draagt. Menig bloem wordt misschien
door zijn vraatzucht in de knop gesmoord. Het behoort nog niet tot zijn
bestaanswereld …nog niet. Tot het stadium van pop aanbreekt, wat een werkelijk
metamorfose, een wedergeboorte, in gaat houden. Een stadium van rust en
verandering. Van nieuw leven en voor de rups een wederopstanding tot vlinder,
slank en rank en in het bezit van vleugels. In staat zich van de aarde te
verheffen en van bloem tot bloem te kunnen gaan.Leven van de nectar.
‘Wanneer alle gedachten tot hun hoogste
mogelijkheden zijn omgevormd, wanneer alle menselijke energieën bevrijd zijn
van de tirannie van de angst, wat zullen we dan licht zijn, wat zullen we ons
opgelucht voelen’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten