Groei

Het kinderliedje dat ik vroeger veel vol ijver zong, met gebaren en al was het liedje:
“Lees je bijbel, bid elke dag…. dat je groeien mag, dat je groeeii--en mag”. Met de gebaren waarbij de handen stapsgewijs steeds hoger boven je hoofd uitkwamen. Dit liedje heeft in zich, wat de rest van de geestelijke ontwikkeling in de kerk niet door lijkt te hebben. Daar worden dingen “vastgelegd” en is er geen sprake van groei, maar van oude vertrouwde leerstellingen die herhaald en herhaald en geloofd dienen te worden. Daar is opzich niet zoveel mis mee, als het de groei maar niet belemmerd, want dat is de essentie van dit kinderliedje en de essentie van alles dat leeft; de mogelijkheid te groeien. Dat wat niet meer groeit, staat stil, versteend, wordt koud en kil…
De groei gaat dan over in volwassenheid, dat is een ander niveau van groei, net zoals bij een computerspel. Elke levensfase is een level en als je een level behaald hebt, ben je klaar voor het volgende level… zo blijft het spel spannend en leuk.

Mooi hè ?

Er was een vrouw op de TV die 32 jaar doof was geweest, maar onlangs door een klein apparaatje weer kon horen. De geluiden die ze kon horen vond ze geweldig en zo zag je haar staan bij een lopende kraan en haar gezicht glunderde bij het horen van die straal water in de gootsteen. De volgende beelden liet haar buiten zien terwijl ze de schapen wat eten bracht en de buitengeluiden die ze hoorde waar ze verrukt over was, maar er kwam een trein voorbij en ze keek met glinsterende ogen in de camera, wachtte dat het geruis van de trein voorbij was en zei: ‘Mooi hè ?

Haar verhaal was zo mooi en ontroerend, omdat ze ieder woord dat ze sprak met een glunderend gezicht vertelde, dat je wel van die vrouw moest houden. Een vrouw die vanuit een gebrek vertelde en daarmee ook mijn oren weer opende.

De geluiden die ik hoor, hoor ik altijd wel, maar het is nu na het zien en horen van dit interview met die prachtige vrouw of mijn oren weer wijder open staan en alles opnieuw te waarderen met een verwondering : Mooi hè ?

 

Wij willen zien en weten

 

Buiten trekt de wind als een dolle tussen de takken van de bomen en zal niet veel overhouden van het tere herfstblad dat de bomen sierde. De windchime die aan de paardekastanje hangt, klingelt in de opzwepende wind.

Het stukje dat ik zonet las, was de zin ‘Wij willen zien en weten’ iets wat mij opviel.

Het verlangen om het geloof tastbaar te hebben en toepasbaar op het dagelijks leven te ervaren, is iets wat we elkaar graag uit het hoofd praten.

‘Hoe dikwijls is dat vers ( waar twee of drie in Mijn Naam …) niet beschouwd als een ijdel woordenspel in plaats van ernstig genomen en waargemaakt te worden.’

Menig natuurdocumentaire tovert op het TV scherm prachtige beelden van in het wild levende dieren. Uren van toewijding en zeker ook een degelijke kennis over deze dieren, leveren die kwaliteit. De juiste, vaak peperdure apparatuur wordt gebruikt en het resultaat is er dan ook naar. Want wij willen zien. Doordat we het zien komen we te weten hoe een diersoort leeft en zich beweegt. Het is het zoeken en vinden, met de juiste kennis om het toe te passen.

Willen zien en weten…