Er was een
vrouw op de TV die 32 jaar doof was geweest, maar onlangs door een klein
apparaatje weer kon horen. De geluiden die ze kon horen vond ze geweldig en zo
zag je haar staan bij een lopende kraan en haar gezicht glunderde bij het horen
van die straal water in de gootsteen. De volgende beelden liet haar buiten zien
terwijl ze de schapen wat eten bracht en de buitengeluiden die ze hoorde waar
ze verrukt over was, maar er kwam een trein voorbij en ze keek met glinsterende
ogen in de camera, wachtte dat het geruis van de trein voorbij was en zei:
‘Mooi hè ?
Haar verhaal
was zo mooi en ontroerend, omdat ze ieder woord dat ze sprak met een glunderend
gezicht vertelde, dat je wel van die vrouw moest houden. Een vrouw die vanuit
een gebrek vertelde en daarmee ook mijn oren weer opende.
De geluiden
die ik hoor, hoor ik altijd wel, maar het is nu na het zien en horen van dit
interview met die prachtige vrouw of mijn oren weer wijder open staan en alles
opnieuw te waarderen met een verwondering : Mooi hè ?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten