Schaduw

Ik zit hier aan tafel te schrijven en een olielampje verlicht mijn schrift. De vlam verlicht de donkere kamer en werpt schaduwen tegen het witte plafond en de muur. De knoppen van een stoelen worden als schaduwwen geprojecteerd op de muur tegenover mij. Door een kleine beweging van het vlammetje bewegen de schaduwen op de muur, terwijl het voorwerp van de schaduwen onbewegelijk blijven staan.

Ik hoorde eens dat wij schaduwen zijn, dat ons werkelijke wezen een afschaduwing is van wat wij kennen. Het roept de verwachting op dat wij meer zijn dan onze beperkingen ons aangeven. Zoals de schaduwen zich bewegen, doordat de bron, het vlammetje beweegt, weten wij dat er een verbinding is met het Licht. Het is misschien de kunst te leren zien dat de schaduw niet het beeld is, maar dat waar het licht tegenaan schijnt het beeld is, waar de schaduw uit voort komt.

 

Wierook

Zojuist las ik een stukje over de gedachten en de effecten ervan. Het blijkt een zo’n krachtig middel te zijn dat zowel voor als tegenspoed er uit kunnen voortkomen. Waarmee de gedachten zich vullen, roepen zij tevoorschijn.

Zo nu en dan brandt ik een klein stokje wierook en bij het licht van het olielampje zie ik een dun sliertje rook vanuit het gloeiende puntje omhoog kringelen.

Het duurt maar even en dit kleine stokje, wanneer het brandt, vult de hele kamer met haar geur. Zoals een gedachte het hele denken kan vullen en bepalen.

Het wierook was één van de drie gaven die de wijzen bij de geboorte van Jezus brachten.

De gedachten die Jezus in de wereld heeft gebracht leek op het moment een dun sliertje wierook vanuit een stal in Bethlehem, maar de geur vervulde wel tot op de dag van vandaag de hele wereld.

Druppel

‘De waterdruppel is krachteloos, wanneer hij gescheiden is van de oceaan, plaats hem daarin terug en hij is even machtig als de gehele oceaan.’

Terwijl de druppel toch alle eigenschappen bezit van de oceaan, zoals jij en ik naar het beeld van God geschapen zijn, zijn we pas groot en sterk als we geplaatst zijn in God.

Het verenigen van elkaar, het bundelen van de kracht, het uitstralen van licht en liefde heeft, net als bij een vuur, het grootste effect als de blokken goed gerangschikt liggen.

Het één heeft het ander nodig om te functioneren, om te zijn waarvoor hij er is.

‘ De oceaan merkt niets van het verdwijnen van de waterdruppel, maar de druppel is zich wel degelijk bewust van de oceaan, wanneer hij ertoe terugkeert en er weer mee verenigd wordt.’

 

Mogelijkheden

Dat wat mogelijk is voor degene die gelooft is onbeperkt. De mogelijkheden worden blijkbaar beperkt door de mate van het geloof. Het ‘alles is mogelijk ‘ lijkt eerder een verreweg ideaal dan een dichtbij realiteit. De mogelijkheden worden eerder begrensd en beperkt, terwijl het geloof juist grensverlegging inhoudt.

Bij het graf van Lazarus sprak Jezus: ‘Vader Ik dank U dat Gij mij gehoord hebt.’

In tegenstelling van wat er op het moment in de beleving was, een dode in het graf waarvan de lijklucht de neuzen bereikte. Het geloof nu is de zekerheid van de dingen die men niet ziet en in dat geval wat men toch wel goed kon ruiken. De roep van ‘Lazarus, kom naar buiten’, bracht zowel de dood als het leven op zijn plaats. Jezus sprak die woorden in de mogelijkheden van het geloof en dat Hij God dankte Hem gehoord te hebben.

‘Vader ik dank U, voor de mogelijkheden.