Kracht

Mensen die wonderen verrichten zijn in staat uit een onzichtbare bron te putten. Daarmee in contact te komen en het kanaal te zijn waar de kracht vanuit het onzichtbare  naar het zichtbare, het onvoelbare naar het tastbare kan stromen.

Het punt van contact is de aansluiting tussen deze twee bestaanseenheden en het één komt ten goede  aan de ander. Mensen kunnen  daarvoor het kanaal zijn en hun kracht is voelbaar als een energie in hun lichaam. Jezus voelde kracht van Hem uitgaan toen de vrouw slechts de zoom van zijn mantel aanraakte om genezing van haar kwaal te vinden. Meerdere raakte Jezus in die menigte aan, maar het contactpunt voor die vrouw en de herkenning van Jezus, was om kracht vrij te laten komen. Jezus voelde kracht van Hem uitgaan en de vrouw ervoer dat zij kracht ontving en genezing was het resultaat.

‘Wat Ik doe, kan jij ook’, is de vrije vertaling van Jezus woorden verderop in het evangelie.

Een kanaal van liefdevolle kracht, die wonderen bewerkt.

 

De bron

Zojuist las ik over de geschiedenis van een volk dat een lange historie kende van voorspoed en lange levens. Maar het moment dat ze van hun oorsprong en hun beginsel en van de Schepper vervreemde, dat hun leven ingewikkelder werd en ontstonden er problemen waar ze niet langer met eenvoud mee om konden gaan. Omgekeerd is de weg misschien terug te keren naar de Schepper, het beginsel en de oorsprong, om de vaak ingewikkelde problemen in de samenleving op te lossen.

Te (her)ontdekken wie we zijn, wat onze bron is en hoe eruit te putten. Wat ons in vervreemding houdt is dat we uit vreemde en oneigenlijke bronnen putten. Die ons wellicht kunnen verfrissen en voeden, maar bij onszelf weghoudt. Terwijl juist het kennen van jezelf, je oorsprong, je beginsel en daardoor juist je de Schepper doet vinden. Misschien zoeken we niet goed en waarschijnlijk te ver, zoals naar een bril die op het voorhoofd zit.

Het Koninkrijk  Gods is in u…en daarvan uit naar buiten te ontdekken.

 

Eerbied

‘In het hart van de eerste mens brandde en straalde de diepste eerbied voor de bron van alle leven en de schoonheid van dat leven…’

Dit citaat doet mij denken aan het motto van Albert Schweitzer : ‘Ik ben leven dat leven wil temidden van leven dat leven wil.’

Eerbied voor de bron en schoonheid van het leven. De wil te leven.
Als somberheid over je komt dan lijkt de schoonheid zijn glans te verliezen en bedrukt het je.
Somber wordt ik, als mijn idee van schoonheid bedreigt of geweld wordt aangedaan, als ik zelf of mijn omgeving de eerbied voor de bron van het leven tekort doe.

‘Ik ben leven dat leven wil ‘heeft iets weg van ‘Ik ben het leven’ waarvoor twee andere eigenschappen door Jezus genoemd worden ; de weg en de waarheid.