Het sprookje van Sneeuwwitje dat in het bos woont en omringd
wordt door de dieren uit het bos. Het lijken kindervertellingen, maar bevat
voor volwassenen ook een boodschap; een onschuldig, puur meisje dat als een
magneet vriendschap aantrekt met de dieren, die een symbool van vrede en geluk
uitdrukken. De wereld is nou niet bepaald het toneel van vrede en geluk en we
zijn Sneeuwwitje niet. Door innerlijk kalm te worden, hoe moeilijk dit ook
toeschijnt, hebben we de sleutel in handen voor vrede in de wereld en in ons.
De wereld verandert als wij dat doen. Het is niet de natuurlijke gesteldheid
van de wereld om vrede te kennen, maar door een innerlijke gesteldheid zijn we
in staat haar te creëren. In de drukte van de wereld is een stille innerlijke
plek, waar God aanwezig is en op ons wacht. Zo ook in het verhaal van de
verloren zoon, of we nu tien minuten of tien jaar van huis wegblijven, we kunnen
altijd weer toegang vinden tot de innerlijke plek in ons, waar God op ons
wacht. Op de zachtste klop op de deur, zwaait de deur voor je open. Daar in de
aanwezigheid van God hebben we de vrijheid om voor een wonder te bidden of om
een bundel licht te vragen over dat wat donker is. We haasten ons vaak om iets te doen, terwijl
er momenten zijn dat enkel stil zijn de grootste ‘aktie’ is die er voor dat
moment nodig is.
Sereen en stil zijn is meer dan een goed gevoel, het
is een essentiële kracht. Een geërgerde geest creëert een geërgerde wereld en
in de geërgerde wereld creëren we nog meer ergernis. Momenten van heilige
stilte verbreken deze vicieuze cirkels. De innerlijke psychische pijn is daar een
rede voor, het is de uitnodiging om in een alchimistisch proces uit onze
moeilijkheden te komen, vergeving en opnieuw verbintenis met God tot stand te
brengen. We transformeren letterlijk in hart en geest, als vrede ons vervult.
Het komt niet door een pilletje, maar door stilte en stil te zijn.
