Verdubbelen

“Ere zij God” het lied dat steevast bij een kerstnachtdienst in de kerken gezongen wordt en wat ook bijna de rede is waarom ik ook deze dienst zo graag bezoek. “Ere zij God” een heerlijk pompeus lied met weinig woorden maar blijkbaar veel inhoud. Een tijdelijk lied, een lied voor kerst. Bij de kerk die ik bezoek is het  gebruikelijk om dit lied staande en met opgeheven hand te zingen bij de zin: “Ere zij God.. Ere zij God… In de hoge, in de hoge…..” en dan zakken de handen weer als het lied verder aanvangt met de woorden:  “Vrede op aarde,…in de mensen een welbehagen…” Tijdens het zingen van dit prachtige lied bedacht ik mijn hand niet op te steken, maar ik wachtte op een ander moment, toen het : “Ere zij God” gedeelte gepasseerd was en de handen weer zakte, ging mijn hand omhoog bij het “Vrede op aarde “ gedeelte. Daar stond ik dan als éénling met mijn hand juichend in de lucht en had er een gedachte bij. Ik steek mijn hand in de lucht bij dat gedeelte van het lied, omdat; als wij vrede op aarde voorstaan het misschien de beste manier is om God te eren… Een verdubbelde waarde om in dat gebaar tijdens dat gedeelte van het lied  mijn hand omhoog te houden.

Voelen

 

 

‘Zalig die treuren, want ze zullen getroost worden’. Geen vrolijk klinkende tekst, maar als zo vaak is het wel een gedachte die ruimte geeft voor wat verdieping, want die kunnen treuren, kunnen ook voelen. Een zendeling die in een lepraziekenhuis werkte, kreeg op een ochtend heet water op zijn voet en tot zijn schrik voelde hij het niet. De lepra had zijn voet aangetast. Hoe zeer het hete water dat op zijn voet gemorst werd ook zou zijn, hij had het graag gevoeld. Zij die kunnen voelen, kunnen treuren. Het is een bewijs dat je gezond bent en dat de lepra je niet heeft aangetast. Ook al is het treuren niet positief te noemen, het heeft wel een positief aspect. Toen mijn moeder stierf was ik niet verdrietig, ondanks de tranen die ik om me heen zag, deed het mij niet zoveel.  Toch verbaasde het mezelf dat ik nog geen traan had gelaten, omdat mijn lieve moeder was gestorven.
Maar toen ik de CD van Karin Bloemen, die ik voor dat moment had bewaard, opzette en het nummer “Geen kind meer” hoorde, brak ik in tranen uit. Reken maar dat ik ondanks het verdriet en de hete tranen die stroomde, opgelucht was te kunnen huilen. Zalig die kunnen treuren, want die kunnen voelen… dat is de troost ervan.
Als eenmaal de ‘lepra’ in je geestelijk lichaam je gevoel wegvreet, blijft er een mismaakt persoon over.

 

Lijden

Er zijn tal van inzichten en uit al die inzichten is het ons vrij te nemen in de mate dat we het begrijpen of in staat zijn het te geloven. Het inzicht dat goed o.t.w. God is, is als de zuurstof die we inademen. Overal is de behoefte daaraan hetzelfde en noodzakelijk. De inzichten zijn vrij om toe te passen en dat is de essentie van geloven. De vorm waarin geeft structuur en inzicht. Er is één energie die, net als de adem, het leven bezielt. In een boek werd de adem ‘prana’ genoemd, levensenergie. Er is één geest die achter elke expressie  en schepping zit. “Want in Hem leven wij, bewegen wij en zijn wij”. Naar het beeld van God geschapen, zijn wij kinderen van God. Wanneer God zichzelf uitdrukt in de mens, zal Hij zich door de mens uitdrukken, tot uiting komen. God schenkt ons niet iets waar we niets mee kunnen. “Het geschiedde naar uw geloof”.  Wij lijden niet omdat lijden ons is opgedragen, maar misschien wel omdat we onze ware natuur negeren.