Voelen

 

 

‘Zalig die treuren, want ze zullen getroost worden’. Geen vrolijk klinkende tekst, maar als zo vaak is het wel een gedachte die ruimte geeft voor wat verdieping, want die kunnen treuren, kunnen ook voelen. Een zendeling die in een lepraziekenhuis werkte, kreeg op een ochtend heet water op zijn voet en tot zijn schrik voelde hij het niet. De lepra had zijn voet aangetast. Hoe zeer het hete water dat op zijn voet gemorst werd ook zou zijn, hij had het graag gevoeld. Zij die kunnen voelen, kunnen treuren. Het is een bewijs dat je gezond bent en dat de lepra je niet heeft aangetast. Ook al is het treuren niet positief te noemen, het heeft wel een positief aspect. Toen mijn moeder stierf was ik niet verdrietig, ondanks de tranen die ik om me heen zag, deed het mij niet zoveel.  Toch verbaasde het mezelf dat ik nog geen traan had gelaten, omdat mijn lieve moeder was gestorven.
Maar toen ik de CD van Karin Bloemen, die ik voor dat moment had bewaard, opzette en het nummer “Geen kind meer” hoorde, brak ik in tranen uit. Reken maar dat ik ondanks het verdriet en de hete tranen die stroomde, opgelucht was te kunnen huilen. Zalig die kunnen treuren, want die kunnen voelen… dat is de troost ervan.
Als eenmaal de ‘lepra’ in je geestelijk lichaam je gevoel wegvreet, blijft er een mismaakt persoon over.