Het zijn de barsten in het bestaan, waar wonderen kunnen doordringen.

 

Wonderen is misschien wel synoniem aan uitzonderingen, waar je maar niet te veel op moet rekenen. Ze passen prima in de setting van minstens twee duizend jaar oude verhalen, toen ze blijkbaar schering en inslag waren, daarna waren wonderen uitzonderlijk en de behoefte eraan zijn wat lichamelijke noden betreft, vervangen door de medische wetenschap. Wetenschap werd als tegenhanger van Het Geloof geplaatst en deze twee werden zelfs wat vijandig naar elkaar. De wetenschap die zich beroemde op onderzoek en iets bewezen acht als dezelfde proef keer op keer gedaan werd en hetzelfde resultaat gaf. De wetenschap gaf ons allerlei soorten kunde’s: natuur, techniek, medische, ruimte… en de boom van de wetenschap kreeg vele  takken die een indrukwekkende boom opleveren. Daar waar het begrip wonderen in de schaduw komt te staan en een beetje bij wegvalt. Het lijkt elkaar te bijten en hoe fel kunnen de debatten worden als het gaat om b.v. evolutie vs. schepping. Waarvan de één zegt dat het een klus is die miljoenen jaren in beslag heeft genomen, zegt de ander dat het een aantal dagen was om het op orde te krijgen. Hoe dan ook, alles om ons heen en niet te vergeten onszelf, zijn van grote orde. Het systeem van de kleinste levensvormen tot de grootste, is zo indrukwekkend gecompliceerd, zo mooi in ontwerp, dat daarin de wetenschap als de creationisten  het er eens over kunnen zijn, dat het wonderlijk is. Zou het kunnen dat het als een muntstuk twee kanten heeft, op de ene staat kant een afbeelding het staatshoofd, op de andere kant staat de waarde van de munt in een getal. De munt heeft geen waarde als de afbeelding ontbreekt en telt ook niet meer als het waarde getal er niet op staat. Alleen een geldig muntstuk is een betaalmiddel.

 

Wonderen zijn misschien niet proefondervindelijk te bewijzen. Het is vaak een opeenvolging van unieke gebeurtenissen die ertoe leiden. Zoals die bloedvloeiende vrouw die al zoveel geprobeerd had en weinig geluk had gehad. Haar grootste geluk was dat ze in de tijd leefde van de rondtrekkende Jezus. Maar hoe pakt ze dat aan, moet ze zoals de blinde aan de rand van de weg roepen? Of vrienden vragen, door een opening in het dak, haar voor de voeten van hem te laten afzakken? Hem aanspreken,…? Als ik nou alleen maar de zoom van zijn mantel weet aan te raken. Ieder wonder is op maat, daar waar de ene keer een zoom van de mantel het hem deed, maakte hij de andere keer uit speeksel en zand een modderig papje dat op de ogen gesmeerd, het licht weer in de ogen terugkeerde. Daar waar Jezus over het water wandelde, lag hij de andere keer te slapen in de boot. Allebei een verhaal waar een wonder het kernpunt van het verhaal vormde. De storm die woedde terwijl hij lag te slapen, maakte de discipelen doodsbang. Totdat de zee en de storm tot bedaren kwam omdat Hij het zei.

Daar zijn wonderen voor, dat als je het even niet meer weet, je met de rug tegen de muur voelt staan, er barsten in je bestaan springen. Dan ontstaat er een goed klimaat waarin een wonder zou kunnen ontstaan, soms is het een gebed, of een stille blik naar boven gericht. Soms is het dat je druk bent de boel op te lossen, dat er opeens een antwoord komt. “Gooi je net uit aan de andere kant van de boot !” Laat eens zien wat je hebt; vijf broden en twee vissen, daar kunnen we wel wat mee. Haal die steen weg,…Wonderen verwachten jouw medewerking, jouw geloof. Het is leven tot op het bot. Het brengt je terug tot God die ofwel de hemel en de aarde in zes dagen maakte of er jaren over deed, dat maakt op zich niet zo veel meer uit, er kwam wat moois tevoorschijn. Wonderlijk hé?

 

Rust en Vrede

Een citaat uit het boek “Little Grandmother” met als ondertitel :“Samen kunnen we de wereld creëren waarvan we dromen”, van Kiesha Crowther. Het gedeelte gaat over de angst en onzekerheid die ons bang maakt voor de toekomst, temeer dat veel verwachtingen en voorspellingen niet veel goeds beloven. “Angst is alleen goed om angstige situaties te creëren. We mogen tenslotte niet veranderen wat er op planeet aarde dient te gebeuren, maar hoe het gebeurt wordt dag voor dag, moment voor moment gecreëerd. Daarom kan niemand precies voorzien wat er op aarde zal gebeuren en wanneer. Op sommige manieren bestaat de toekomst al en op sommige manieren ook niet. Wij creëren de toekomst nu, op dit moment! Daarom moeten wij ons allemaal op actieve wijze een voorstelling maken van het hoogste goed, van de grootste schoonheid en vooral wat wij wensen te creëren  en hierover spreken.”   Pff, dat is een lang citaat. Wat de kern ervan is voor mij dat wij de toekomst creëren, op dit moment. Net als Abraham aan het afdingen was van 50 naar 10 rechtvaardigen, om de stad te behouden. Het mocht toen misschien niet baten, maar er was iemand die bewust invloed op de situatie uitoefende om het ten goede te keren. Iemand zei dat hij geloofde dat in het jaar 2065 er uiteindelijk wereldvrede zou zijn en zijn bewering daarbij was, dat door geloof dingen tot stand kwamen. Hij was bereid dat te geloven en nodigt iedereen uit met hem mee te geloven en dan zou het tot stand kunnen komen. Zalig zijn de vredestichters, want zij zullen God zien. Hij zet zijn geloof in om dat te creëren. Wij creëren de toekomst, nu op dit moment!

Wat is ons hoogste goed ?  Vrede? Een spreker op TED liet een foto zien van een meisje in Bagdad vlak voordat Amerika had besloten Irak aan te vallen. Ze smeekte haar stad niet aan te vallen, ze wil leven in vrede en zou in de verwoesting die een oorlog veroorzaakt niet aan haar toekomst kunnen bouwen. Met haar zou een heel volk stilgezet worden en dagelijks in angst leven of ze hun dagelijks voedsel nog kunnen kopen en hun huizen heel houden. Is het hoogste goed een land te verwoesten en in een oorlog te storten? Het meisje pleitte voor Rust. Rust en vrede. Het meisje pleitte tevergeefs, het land is verwoest en een bakermat geworden tot een nog meer gewelddadigere groep die op grond van hun godsdienst, nooit God zullen zien, daar de vrede ver te zoeken is in hun idealen.

n de hof waaide een zwoele wind om de aanwezigheid van God aan te geven en Adam wist dat hij met God wandelde. Naakt en onschuldig, want er was niets te verbergen of voor te schamen. Het zijn beelden die schoonheid oproepen. Besef van goed en kwaad  was nog geen punt, dat ontstond door een handeling. Het besef dat te willen weten en daarbij een hang te hebben naar wat kwaad is. Eeuwen zijn we zo vertrouwt geraakt met dat begrip en zijn gaan geloven dat dat bij ons hoort. Is dat ook zo? Is het zo diep in onze genen gesleten dat we niet meer anders kunnen, of zouden we het moeten willen, willen veranderen. Dat wanneer dat verandert, alles zou veranderen. Kunnen we de weg naar het paradijs weer terug vinden? Zijn we in staat net zo vertrouwt te geraken met het feit, jawel feit, dat we goed zijn en dat kwaad als taak heeft juist het goede te vinden.  Immers we zijn geschapen met die uitspraak erbij, `het is goed.` Is dat misschien de rede dat de engelen die met brandende zwaarden de hof bewaken, hun zwaarden in hun schede zouden steken? De erkenning dat we in wezen goed zijn, dat het paradijs de plek is waar we horen en niet in een verscheurde en verwarrende wereld. Als we die plek die we het paradijs benoemen niet zozeer situeren tussen de Eufraat en de Tigris, maar tussen ons hart en ons hoofd. Daar een sfeer te creëren waar het goed toeven is voor het Goede, een sfeer van Rust en Vrede…. 

Zoals het water het gelaat weerspiegelt, zo weerspiegeld het hart, het hart van de mens.

Kijk goed, zegt Rafiki, kijk beter. Het is uit een scene van De Leeuwenkoning. Simba die gevlucht is omdat zijn vader Mufasa stierf toen hij van een klif viel, waarvan Simba dacht dat het zijn schuld was. Het was Scare de tweede opvolger van koning Mufasa  die dit, de toen kleine Simba, wijsmaakte dat het zijn schuld was dat Mufasa van de klif is gevallen en Simba vluchtte naar een andere plek ver weg, zodat Scare koning zou worden. Een koning van niets die het koninkrijk liet vervallen en zich liever met de hyena’s bezig hield dan met het rijk. Simba zou moeten terug komen en het koningschap opeisen om het rijk te redden. Hier komt Rafiki, een wijze baviaan in beeld, die Simba gaat opzoeken. In een ontmoeting die zo meesterlijk wordt weergeven in de Disney versie van het verhaal, leidt Rafiki de onzekere Simba naar de waterkant om daar te ontdekken wie hij werkelijk is. Teleurgesteld ziet Simba enkel zijn eigen beeltenis in het water weerspiegelt, maar Rafiki wijst hem nog eens te kijken, “ Kijk beter” zei hij en de beeltenis van Simba vloeide over in dat van zijn vader. Toen Simba dat zag vormde in de wolken de beeltenis van Mufasa en sprak hij zijn zoon aan vanuit die positie: “Simba, je bent vergeten wie je bent en daarom ben je ook mij vergeten.” Een scene die ik keer op keer weer bekeken heb, want wat voor Simba geld, is ook voor ons van toepassing. Wij zijn vergeten wie we zijn, we hebben ons al zolang in de weerspiegeling bekeken en onze eigen beeld als beperkend gezien. ’s Morgens is één van de eerste dingen die je doet naar de badkamer te lopen. Daar hangt een spiegel en je ziet je gelaat, niet op zijn best in de ochtend. De kam moet daar wat verandering in brengen, wat koud water op je gezicht, wat je helpt wakker te worden. Zoals we elke morgen ons gezicht zien in de spiegel, zo begint het boek ook met de stelling dat we naar Zijn Beeld geschapen zijn. Maar schijnbaar zijn we dat vergeten, wij zijn vergeten wie we zijn en zijn daarom Hem vergeten. O ja, we weten er wel een verhaal bij te maken, als we oorlogszuchtig zijn geven we God een zwaard in de hand, als we overtuigd zijn dat God aan een stuk land de voorkeur geeft, verklaren we het heilig. Er zijn vele karretjes waar Hij voor te spannen lijkt. Maar zolang we vergeten zijn wie we zijn, zijn we Hem ook vergeten. Kijk goed, kijk beter. We kijken, net als in de ochtend in de spiegel, te oppervlakkig. Als dan de damp van de douche de spiegel doet beslaan hebben we een wazig beeld van onszelf. Kijk goed. Maak die spiegel schoon, kijk beter.

In het bos zaten twee eekhoorns achter elkaar aan. Met het grootste gemak rende ze de verticale stam van de boom op en neer, soms zelfs met het koppetje naar beneden. Want een eekhoorn weet wie hij is, dat kan een eekhoorn. Vraag hem niet te vliegen of te zwemmen, maar klimmen, kan hij als de beste. Hij hoeft het zich niet te herinneren, hij weet het en gedraagt zich ernaar in grote levendigheid en souplesse. De energie spat ervan af.  

Zo weerspiegelt zo’n klein knaagdier wat wij telkens over het hoofd schijnen te zien. Maar als we dan in de weerspiegeling in onze eigen ogen kijken, en we kijken goed, we kijken beter, dan zien we ons eigen hart. Daar waar al die overwegingen ten gunste en ongunste van onszelf zich roeren. Kijk goed, kijk beter. “Herinner je wie je bent”, zei Mufasa tegen Simba, “je bent mijn zoon. “ Hoe treffend zijn deze woorden, wij zijn immers een kind van God, wij zijn zijn zoon. Beelddragers van God. Ons hart moet gereset worden. De virus scan eroverheen. Want als het doordringt wie we zijn tot op het hart niveau, dan weerspiegelt ons wezen vanuit ons hart wie we zijn: zijn kind!

Men moet God meer gehoorzaam zijn dan mensen

De documentaire over het Grote Barrière Rif, waarin David Attenborough met een spanning in zijn stem een goot evenement ging aankondigen. De beelden lieten het koraal zien, vissen die heen en weer zwommen, de maan schitterde in het water. Er staat wat te gebeuren. Dan opeens, alsof daar een sein voor gegeven is, laat het koraal hun eitjes los om in het water bevrucht te laten worden. Over de hele lengte van het 230 kilometer lange rif vindt dat in één nacht van oktober, gelijktijdig plaats. Eén grote orgie van samensmeltende eitjes met het sperma, één groot eetfestijn voor de talloze vissen die zich eraan voedden. De volgende dag is het zichtbaar in stroken ronddrijvende eitjes op het wateroppervlak. Deze documentaire was op zondag van 9-10 uur op TV op Discovery. Op National Geographic was tussen 10 – 11 uur de documentaire van Morgan Freeman: “The story of God,” waarin hij allerlei religies afgaat op zoek naar God. Deze aflevering zou over wonderen gaan. Ik moest daarvoor zender switchen, maar het programma over het rif was nog niet afgelopen, terwijl het andere programma al begonnen was en mijn vrouw maakte me daar attent op. Maar ik wilde liever nog even bij het rif blijven, want als me iets over wonderen verteld en over God, dan was het wel wat ik daar zag, daar kan geen religie aan tippen. Hoe het rif zo simultaan, als in een eenheid, iets tot stand kan brengen, dat heb ik een religie nog niet zien doen. Het programma van Morgan Freeman ging langs verschillende religies op zoek naar wonderen en hoe wonderen beleefd worden door de verschillende godsdiensten.  Welke religie ik ook bekijk, een helder beeld van God is ver te zoeken. Er worden rituelen uitgevoerd, dansen gedanst, gebeden gebeden, boeken gelezen en bestudeerd, een gelijk gevormd, om vervolgens zich te onderscheiden tot een betere, dan niet de beste godsdienst. Het al gehele beeld van God is dat we Hem niet zo goed begrijpen

 "Men moet God meer gehoorzaam zijn dan mensen” ( Han. 5: 29 ) Dit zei Petrus tegen de hogepriester die hem wilde verbieden de naam van Jezus  te gebruiken. De eeuwige strijd en zorg om de religie te beschermen van een bedreiging. Terwijl het koraal hun eitjes de ruimte in sturen in een hoeveelheid, zonder veel bekommernis  over de vissen die een groot deel ervan opeet. Het leven laat zich niet zomaar verslinden en ook dat wat opgegeten wordt dient het leven uiteindelijk ook weer.  Om God gehoorzaam te zijn, zou je toch verwachten wel te weten waaraan te gehoorzamen. In de hof was het duidelijk, van alle bomen mag je eten, alleen van die niet. De rede waarom niet, werd ook gegeven. Daar kan je wat mee. Maar als ik mijn eigen leven kijk en in dat van anderen dan zie ik niet veel inzichten in waarin we gehoorzaam zouden moeten zijn.  En waar dient die gehoorzaamheid toe?  Net als in de hof, als een soort test, een proeve van bekwaamheid. Het blindelings gehoorzaam zijn, als een soldaat die een order uitvoert?  Is God dan boos als je ongehoorzaam bent?  Zo erg dat Hij ervoor straft door je in een vuur te gooien?  Dat is de boodschap van mensen, die willen wraak op wat ze niet goed vinden, die willen straf op wat fout is gedaan, die willen een boete uitschrijven en je laten bloeden… Je zou kunnen zeggen dat de mens het beeld van God is, op zijn slechts. Als we de omschrijving van God eens omzetten in Leven, in Liefde, in Licht, in Waarheid, dan staat er voor mij een aantrekkelijke zin: Met moet de Liefde meer gehoorzamen… het Leven meer gehoorzamen,.. en zo door. Om net als het koraal in het Grote Barrière Rif, als een eenheid te fungeren. Eén met God, en die God, waar zoveel religies naarstig naar op zoek zijn, is misschien dichterbij dan je denkt. Het is het hart waarin Hij woning heeft willen maken. Gehoorzaam daaraan en gehoorzamen is geen issue meer.