Men moet God meer gehoorzaam zijn dan mensen

De documentaire over het Grote Barrière Rif, waarin David Attenborough met een spanning in zijn stem een goot evenement ging aankondigen. De beelden lieten het koraal zien, vissen die heen en weer zwommen, de maan schitterde in het water. Er staat wat te gebeuren. Dan opeens, alsof daar een sein voor gegeven is, laat het koraal hun eitjes los om in het water bevrucht te laten worden. Over de hele lengte van het 230 kilometer lange rif vindt dat in één nacht van oktober, gelijktijdig plaats. Eén grote orgie van samensmeltende eitjes met het sperma, één groot eetfestijn voor de talloze vissen die zich eraan voedden. De volgende dag is het zichtbaar in stroken ronddrijvende eitjes op het wateroppervlak. Deze documentaire was op zondag van 9-10 uur op TV op Discovery. Op National Geographic was tussen 10 – 11 uur de documentaire van Morgan Freeman: “The story of God,” waarin hij allerlei religies afgaat op zoek naar God. Deze aflevering zou over wonderen gaan. Ik moest daarvoor zender switchen, maar het programma over het rif was nog niet afgelopen, terwijl het andere programma al begonnen was en mijn vrouw maakte me daar attent op. Maar ik wilde liever nog even bij het rif blijven, want als me iets over wonderen verteld en over God, dan was het wel wat ik daar zag, daar kan geen religie aan tippen. Hoe het rif zo simultaan, als in een eenheid, iets tot stand kan brengen, dat heb ik een religie nog niet zien doen. Het programma van Morgan Freeman ging langs verschillende religies op zoek naar wonderen en hoe wonderen beleefd worden door de verschillende godsdiensten.  Welke religie ik ook bekijk, een helder beeld van God is ver te zoeken. Er worden rituelen uitgevoerd, dansen gedanst, gebeden gebeden, boeken gelezen en bestudeerd, een gelijk gevormd, om vervolgens zich te onderscheiden tot een betere, dan niet de beste godsdienst. Het al gehele beeld van God is dat we Hem niet zo goed begrijpen

 "Men moet God meer gehoorzaam zijn dan mensen” ( Han. 5: 29 ) Dit zei Petrus tegen de hogepriester die hem wilde verbieden de naam van Jezus  te gebruiken. De eeuwige strijd en zorg om de religie te beschermen van een bedreiging. Terwijl het koraal hun eitjes de ruimte in sturen in een hoeveelheid, zonder veel bekommernis  over de vissen die een groot deel ervan opeet. Het leven laat zich niet zomaar verslinden en ook dat wat opgegeten wordt dient het leven uiteindelijk ook weer.  Om God gehoorzaam te zijn, zou je toch verwachten wel te weten waaraan te gehoorzamen. In de hof was het duidelijk, van alle bomen mag je eten, alleen van die niet. De rede waarom niet, werd ook gegeven. Daar kan je wat mee. Maar als ik mijn eigen leven kijk en in dat van anderen dan zie ik niet veel inzichten in waarin we gehoorzaam zouden moeten zijn.  En waar dient die gehoorzaamheid toe?  Net als in de hof, als een soort test, een proeve van bekwaamheid. Het blindelings gehoorzaam zijn, als een soldaat die een order uitvoert?  Is God dan boos als je ongehoorzaam bent?  Zo erg dat Hij ervoor straft door je in een vuur te gooien?  Dat is de boodschap van mensen, die willen wraak op wat ze niet goed vinden, die willen straf op wat fout is gedaan, die willen een boete uitschrijven en je laten bloeden… Je zou kunnen zeggen dat de mens het beeld van God is, op zijn slechts. Als we de omschrijving van God eens omzetten in Leven, in Liefde, in Licht, in Waarheid, dan staat er voor mij een aantrekkelijke zin: Met moet de Liefde meer gehoorzamen… het Leven meer gehoorzamen,.. en zo door. Om net als het koraal in het Grote Barrière Rif, als een eenheid te fungeren. Eén met God, en die God, waar zoveel religies naarstig naar op zoek zijn, is misschien dichterbij dan je denkt. Het is het hart waarin Hij woning heeft willen maken. Gehoorzaam daaraan en gehoorzamen is geen issue meer.