Rust en Vrede

Een citaat uit het boek “Little Grandmother” met als ondertitel :“Samen kunnen we de wereld creëren waarvan we dromen”, van Kiesha Crowther. Het gedeelte gaat over de angst en onzekerheid die ons bang maakt voor de toekomst, temeer dat veel verwachtingen en voorspellingen niet veel goeds beloven. “Angst is alleen goed om angstige situaties te creëren. We mogen tenslotte niet veranderen wat er op planeet aarde dient te gebeuren, maar hoe het gebeurt wordt dag voor dag, moment voor moment gecreëerd. Daarom kan niemand precies voorzien wat er op aarde zal gebeuren en wanneer. Op sommige manieren bestaat de toekomst al en op sommige manieren ook niet. Wij creëren de toekomst nu, op dit moment! Daarom moeten wij ons allemaal op actieve wijze een voorstelling maken van het hoogste goed, van de grootste schoonheid en vooral wat wij wensen te creëren  en hierover spreken.”   Pff, dat is een lang citaat. Wat de kern ervan is voor mij dat wij de toekomst creëren, op dit moment. Net als Abraham aan het afdingen was van 50 naar 10 rechtvaardigen, om de stad te behouden. Het mocht toen misschien niet baten, maar er was iemand die bewust invloed op de situatie uitoefende om het ten goede te keren. Iemand zei dat hij geloofde dat in het jaar 2065 er uiteindelijk wereldvrede zou zijn en zijn bewering daarbij was, dat door geloof dingen tot stand kwamen. Hij was bereid dat te geloven en nodigt iedereen uit met hem mee te geloven en dan zou het tot stand kunnen komen. Zalig zijn de vredestichters, want zij zullen God zien. Hij zet zijn geloof in om dat te creëren. Wij creëren de toekomst, nu op dit moment!

Wat is ons hoogste goed ?  Vrede? Een spreker op TED liet een foto zien van een meisje in Bagdad vlak voordat Amerika had besloten Irak aan te vallen. Ze smeekte haar stad niet aan te vallen, ze wil leven in vrede en zou in de verwoesting die een oorlog veroorzaakt niet aan haar toekomst kunnen bouwen. Met haar zou een heel volk stilgezet worden en dagelijks in angst leven of ze hun dagelijks voedsel nog kunnen kopen en hun huizen heel houden. Is het hoogste goed een land te verwoesten en in een oorlog te storten? Het meisje pleitte voor Rust. Rust en vrede. Het meisje pleitte tevergeefs, het land is verwoest en een bakermat geworden tot een nog meer gewelddadigere groep die op grond van hun godsdienst, nooit God zullen zien, daar de vrede ver te zoeken is in hun idealen.

n de hof waaide een zwoele wind om de aanwezigheid van God aan te geven en Adam wist dat hij met God wandelde. Naakt en onschuldig, want er was niets te verbergen of voor te schamen. Het zijn beelden die schoonheid oproepen. Besef van goed en kwaad  was nog geen punt, dat ontstond door een handeling. Het besef dat te willen weten en daarbij een hang te hebben naar wat kwaad is. Eeuwen zijn we zo vertrouwt geraakt met dat begrip en zijn gaan geloven dat dat bij ons hoort. Is dat ook zo? Is het zo diep in onze genen gesleten dat we niet meer anders kunnen, of zouden we het moeten willen, willen veranderen. Dat wanneer dat verandert, alles zou veranderen. Kunnen we de weg naar het paradijs weer terug vinden? Zijn we in staat net zo vertrouwt te geraken met het feit, jawel feit, dat we goed zijn en dat kwaad als taak heeft juist het goede te vinden.  Immers we zijn geschapen met die uitspraak erbij, `het is goed.` Is dat misschien de rede dat de engelen die met brandende zwaarden de hof bewaken, hun zwaarden in hun schede zouden steken? De erkenning dat we in wezen goed zijn, dat het paradijs de plek is waar we horen en niet in een verscheurde en verwarrende wereld. Als we die plek die we het paradijs benoemen niet zozeer situeren tussen de Eufraat en de Tigris, maar tussen ons hart en ons hoofd. Daar een sfeer te creëren waar het goed toeven is voor het Goede, een sfeer van Rust en Vrede….