Hopeloos Naïef

Dat kreeg ik van de week voor mijn voeten geworpen: “Harry, jij bent hopeloos naïef.” Ik nam het aan als een compliment, hoewel dat niet zo gezegd werd. Het was, dat ik tijdens de vele ontmoetingen die je op een dag kunt hebben met mensen, dat zeldzame moment hebt, met iemand een diepgaander gesprekje te voeren. We kennen elkaar en weten van elkaar wat ieders mening is en dagen elkaar daar over uit. Een prikkelende opmerking doet mij opveren en een onverwacht antwoord daarop maakt dat hij nog meer uit de kast haalt en zo bespreken we alles wat zich in de wereld afspeelt en wat de oplossing daarvoor zou kunnen zijn. Hij vindt de wereld verrot en gedoemd ten onder te gaan, hij speelt daarin de rol van de advocaat van de duivel. Ik vind dat het niet goed gaat in de wereld, maar dat dat toch tal van kansen biedt om daarom ons gedrag en ideeën te veranderen om een betere toekomst te creëren. Daarom stel ik me op als de advocaat of misschien beter gezegd, de ambassadeur van de hemel. Aangesteld met een goede boodschap en daar voor te staan.

De politiek is corrupt, de religie een stel ontspoorde gewelddadige gekken, de banken uitzuigers, financieel en economisch lopen we op de klippen en dat wordt allemaal bedacht door kwaadwillende lieden die in geheime organisaties de wereld willen overnemen. Ik geloof dat dat allemaal misschien wel het geval kan zijn, maar dan toch wil ik de kracht van het individu niet uitsluiten.  Het is wel degelijk een kracht die er tegen in gaat en er geen genoegen mee neemt dat het allemaal nu eenmaal zo is. Volgens mij is, en dat is al keer op keer bewezen in de geschiedenis, dat door mensen als Gandhi en Mandela een andere toon werd gezet. Wat zij kunnen, kunnen wij ook, het is de manier van denken en het willen creëren van een ander beeld dan het huidige. Oké, wat het nieuws ons laat zien, zijn misschien feiten, maar feiten hoeven niet waar te zijn. We zijn in staat onze eigen werkelijkheid te creëren, door wat de Bijbel ook zegt: het denken te vernieuwen.
In de film de ´Dead Poet Society ‘ waarin een leraar een groep jongens op een alternatieve manier les in literatuur geeft, en ze aanmoedigt voor zichzelf te denken, daar komt een prachtige scene in voor.  Op een gegeven moment laat hij de jongens op een tafel staan, om door deze kleine verandering van positie een andere kijk op de dingen geeft. Verander je gezichtsveld en zie het van een andere kant.

Mijn bebaarde collega kijkt mijn meewarig aan en schudt zijn hoofd bij zoveel simpliciteit die ik tegenover zijn keiharde werkelijkheden zet. En dan komt het er opeens uit, met een lachend gezicht roept hij het uit: “Harry, jij bent hopeloos naïef! “ Op een kleine correctie na ben ik het met hem eens, want ik ben niet hopeloos, maar hoopvol naïef….
Dat kwartiertje kletsen , leunend tegen de auto, in de baas zijn tijd, dan vind ik dat een prima conclusie dat ik “hoopvol naïef” genoemd wordt.  Daar ga ik voor.