Muziek in de oren…

Op Netflix een documentaire bekeken, “Alive Inside: a story of music & memory”  Het gaat over wat muziek met dementerende ouderen kan doen. Je hoeft niet in de zorg te werken om aandacht te hebben voor zo’n onderwerp. Iedereen kent wel iemand die dementeert of de ziekte van Alzheimer heeft. Dan Cohen  wilde weten wat er gebeurde als mensen met dementie de muziek te horen kregen waarvan ze hielden en met een I-pod en een koptelefoon liet hij hen de muziek horen en bracht deze mensen in contact met hun lievelingsmuziek.
De 94 jarige Henry, die al die tijd met zijn hoofd op z’n borst steunde en op hoegenaamd bijna niets en niemand meer reageerde, deed zijn hoofd omhoog zodra de muziek in zijn oren klonk en begon dingen te vertellen. De handen die hij verkrampt op zijn schoot had liggen, ontspande en bewogen op het ritme van zijn muziek. De muziek opende een plek in de hersenen en wat bijna voor onmogelijk werd gehouden, reageerde hij weer. Een vrouw die onafscheidelijk van haar rollator was, liet haar rollator los en begon voorzichtig te dansen. Een nukkige sterke kerel, kreeg weer een glimlach op zijn gezicht en daarmee trokken de harde trekken uit zijn gezicht, toen hij zijn muziek te horen kreeg.

 Kortom de documentaire liet zien wat muziek met deze mensen doet, ook in een ver stadium van een geestesziekte, dat er toch nog ergens een plek in de hersenen is die zich weer kan openen door muziek. Het is ontroerend te zien hoe deze ontredderde mensen iets van hun waardigheid hervonden door de muziek. Muziek, die door navraag bij de familie, bij de juiste personen terechtkwam en als ze zelf  eenmaal weer gingen praten, kwamen ook andere titels op, die dan weer op de I-pod geplaatst konden worden. Ik vroeg mij af of ik de lievelingsmuziek van mijn vrouw zou kunnen aangeven, of wat is eigenlijk de muziek die mij ten diepste aanspreekt. Ik moest er voor beide toch even over nadenken, voor mij is het misschien wel de Vier Jaargetijde van Vivaldi. Maar ook Melanie, Cat Stevens, James Blunt...Louis Armstrong, met zijn “What A  Wonderful World”, want dat is het, een mooie wereld die door muziek weer wat mooier wordt. 

Herinnering

Groen fruit is aan het groeien, maar rijp fruit zit er tegen aan om te rotten. Zolang je groen bent kun je groeien en dat is het proces van het leven. Zodra de groei eruit is wordt het oud. Van de week was ik in het gebied waar we vroeger woonde. We hadden een prachtig huis in het bos, de bossen eromheen beschouwde ik ook als mijn woongebied en was er vaak te vinden. Vanmiddag waren er momenten dat ik me met het verleden omringde. Zojuist stond ik bij het grafje van mijn trouwe hond Kiko, dat ligt in de bostuin van ons oude huis. Vanaf die plek keek ik naar het huis en de tuin eromheen. Er wonen nu anderen, maar ooit was het onze plek. Het is en plek met vele herinneringen, momenten van vreugde, maar ook van teleurstelling. Het zou zo anders kunnen zijn gegaan, allemaal. We hebben daar 14 jaar gewoond en ik ben gaan lopen in het bos waar ik altijd met Kiko liep. Ik sta stil bij een oude vergroeide den, die ik toen in navolging van Franciscus van Assisi,  mijn handen op de stam legde en ook nu leg ik weer mijn handen op de stam. Het contact maken en zo stil te staan bij een andere levensvorm en bij wijze van groet het even aan te raken. Dat deed ik  bij deze speciale boom om daarmee symbolisch het besef van het leven in de bomen mij bewust te worden. Door hem nu weer op deze manier en in die intentie aan te raken, maak ik niet alleen even contact met de boom, maar ook met het verleden. Verderop zat ik even op een bankje bij het Cyriasche veld, tegen over het dierencentrum ‘De Ark ‘ en hoor de honden daar blaffen. Ooit heb ik daar gewerkt en dat is misschien wel 40 jaar geleden. Ik ben daar weg gegaan, maar wat zou het zijn geweest als ik het daar tot beheerder had gemaakt. Het verleden spoelt over me heen en maakt me weemoedig. Dat is goed, want de dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan. Ik ben veranderd, de omgeving is veranderd, maar toch nog herkenbaar. 

Er is veel fruit dat al rijp  is geraakt in de loop van de tijd. Zaak is het om ervan te genieten en de gezonde ingrediënten, je goede herinneringen, eruit op te nemen. Want ooit is het, het moment dat het fruit rijp is, laat het dan niet liggen tot het gaat rotten, maar neem het in je op. Er zitten vast weer knoppen in je die fris en groen zijn, vol levenslust, die zich kunnen voeden aan wat jij als goede herinneringen koestert. Daarom is het goed om in een oud gebied weer eens te zijn, dat fotoboek weer eens door te bladeren, dat dagboek weer eens te lezen. Het maakt je nostalgisch en weemoedig, toen ik het verhaal van Kiko weer eens nalas welde er een traan in mijn ogen op, niet dat ik verdriet had, maar om het ontroerende dat ik zo’n mooie goede hond in mijn leven mocht hebben. Ze heeft een waardige opvolger gekregen, waar ik nu goed gek mee ben. Mijn kinderen krijgen nu ook weer kinderen en het roept herinneringen op van toen zij klein waren. Verdriet en vreugde volgen elkaar op en in die balans filteren zich de goede herinneringen.  

Eeuwig

De gedachte dat de uiterlijke wereld,
bepaald wordt door de innerlijke wereld,
doet denken aan:
Zoals in de hemel,
                   zo ook op aarde.
Wat je in de hemel bindt
zal op aarde gebonden
en wat je in de hemel ontbindt
zal op aarde ontbonden zijn.

De hemel,
daar waar de Vader verblijft,
de Schepper
de bestemming van je wezen.

Is die bestemming een plek in de toekomst,
of is het voor de eeuwigheid?
Het is  Nu en voor altijd.
Niet zo zeer een tijdstip dat op een bepaald moment ingaat,
dat is immers het eeuwige aan het eeuwige
het is er altijd, het is niet iets dat weg kan gaan
het kan er ook niet, niet zijn.

De innerlijke wereld heeft dat contactpunt
met het bewustzijn dat alles eeuwig is
en eeuwig is niet hetzelfde als hetzelfde
het is eeuwig in beweging
dat waar het naar toe beweegt
is de richting van de toekomst.

Net als de aarde om haar as draait
en draait ook nog eens om de zon,
een dubbele beweging
een eeuwige beweging van dag en nacht
en van vier seizoenen.