Dieren, wat hebben ze ons te vertellen, hoe spreken ze tot
ons? Indianen hebben daar een begrip
voor: Totemdieren. Als een dier op een opvallende manier aan je vertoont of je
pad kruist, kan dat een totemdier zijn, een dier met een boodschap. Een
boodschap die je kunt interpreteren door aandacht te schenken aan de
gedragingen van het dier of zijn karaktereigenschappen. Zo is mijn favoriete
totemdier een valk, een Torenvalk, die de gewoonte heeft om stil in de lucht te
hangen en vanuit die positie jaagt. Zo wapperend met de vleugels hangt hij stil
en vanuit die positie heeft hij Inzicht in het detail en overzicht over het
geheel. De aanblik van zo’n ‘biddende’ valk heeft meerdere keren geholpen
als ik met een kop vol zorgen op de hei liep te wandelen en deze vogel aan mij
verscheen, om mij te herinneren om inzicht en overzicht te houden, wellicht om
het probleem eens met een ‘ bird’s eye vieuw’ te bekijken. Het vanuit een ander
standpunt te bezien. De vogel is zich wellicht niet bewust dat hij een verhaal
aan mij verteld, hij doet gewoon wat Torenvalken doen. Het treffende is dat ik
zo’n dier op dat moment zie en er door het begrip totemdier er waarde aan kan
toevoegen. Alles heeft echter de waarde die jij er aan toekent.
Van de week zaten twee steenuilen voor ons slaapkamer raam
te roepen. Ik ging het bed uit en probeerde ze te zien te krijgen. Dat zou niet
meevallen, maar misschien als ze van de ene naar de andere boom vlogen zou ik
misschien een glimp van deze mysterieuze vogel te zien krijgen, maar zolang ze
tussen de donkere takken van de den zitten, is daar weinig kans toe. Ik hoorde
ze wel, maar zag ze niet. Terug in het warme bed lag ik me te bedenken wat dit
moment me te vertellen heeft, want zo vaak gebeurd het niet dat deze vogels
zich zo dicht bij ons slaapkamerraam melden. De uil is het symbool van wijsheid,
zou ik door er aandachtig op te zijn, die wijsheid kunnen absorberen, of is het
de roep van de uil die de roep om wijsheid in mij oproept? De scherpte van het gehoor
en zicht van een uil zijn legendarisch en ze kunnen met deze zintuigen heel
goed hun weg vinden in het donker. Die eigenschappen maakt ze ook mysterieus.
Het in het donker kunnen bewegen op geruisloze vleugels, scherp je zintuigen,
hoor ik vertellen uit de aanwezigheid van de uilen, kijk beter, luister goed…
Met die gedachten viel ik dan in slaap.
Van de week heb ik een nieuw boek gekocht, “De Vier
Inzichten”. Het verhaalt over een antropoloog die studie doet in de Amazone.
Hij komt daar in contact met sjamanen, dat zijn een soort priesters die in de
leefgemeenschappen in de Amazone het spirituele vertegenwoordigen. De schrijver
komt in aanraking met de filosofieën van deze gemeenschappen en leert daar,
hoewel het anders is dan hoe wij het in het westen beleven, een grote waarde
kan hebben en onze aandacht verdient. Wij kennen de begrippen: Geest, ziel en
lichaam. Ze kennen een vierde benaming en elk ervan wordt met een dier
aangeduid. De slang, de jaguar, de
kolibrie en de arend. De slang is het lichaam die aan de aarde gebonden is, de
jaguar is de geest die een verborgen leven leidt en solitair is, de kolibrie is
de ziel dat van de nectar leeft, de essentie van de bloem, en de arend is het
goddelijke dat hoog boven alles uit kan opstijgen. De vier inzichten worden
hier gesymboliseerd door dieren die elk afzonderlijk toch één geheel worden
door ze te herkennen of te plaatsen in het bestaan. De sjamanen die in onze
ogen misschien eenvoudige ongeletterde mensen zijn, die onbegrijpelijke
rituelen doen, hebben wellicht toch wel iets meer te zeggen dan dat. Net zoals
die uilen voor mijn slaapkamerraam me opriepen om beter te kijken en beter te
luisteren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten