Het riedeltje dat ‘geduld een schone zaak' is, zet het eerder
in de verleden tijd dan dat je er wat mee kunt in de moderne. Alles is op
snelheid gericht, moesten we vroeger dagen zo niet weken op een bestelling
wachten, het is nu, vandaag besteld morgen in huis en boven een bepaald bedrag;
geen verzendkosten. Wil je het nog sneller, dan kun je boeken, muziek en films
digitaal, direct op je computer downloaden, daar is wachten helemaal taboe. Is
wachten en traagheid dan hetzelfde als geduld? Volgens het tijdschrift dat
hieraan een artikel wijdt, wat ik overigens digitaal heb gekocht, is het zaak
te ‘reframen ‘ er anders over te denken. In hetzelfde artikel wordt geduld
gekoppeld aan dankbaarheid. Het is natuurlijk beroerd om in de file te staan,
als je je bedenkt dat je in een land woont waar files ontstaan door welvaart en
dat je daar dan middenin mag zitten, ach dat klinkt dan wat naïef, maar dan
toch, het is wel zo dat onze infrastructuur zo prachtig is dat veel mensen op
weg willen en dat kan. Mensen die geduldig en dus dankbaar zijn, voelen zich
gelukkiger en daardoor gezonder, dat is
een beter uitgangspunt dan ongeduldig ongelukkig te zijn. Het laatste is
toch een gewoonte geworden, we mopperen
wat af en geven onduidelijke redenen of vaag bestaande mensen, de schuld. ‘ZE’
en de Regering, de overheid en ja die maken fouten, maar wat wil je als de hele
bevolking op je vingers zit te kijken. Wat je problemen op dit gebied ook zijn
en die zo’n groot beroep doen op je vermogen om geduldig te zijn, je kunt het
reframen, het in een ander kader plaatsen.
Van de week zag ik een TED toespraak waar Mel Robbins het
over haar ‘ 5 seconds rule’ had. Ooit in hetzelfde vastgelopen leventje, dat
zoveel van ons leiden, zag zij vanuit die positie op TV een raketlancering. Een
raket op het lanceerplatform staat helemaal gereed en een rustige stem praat de
gebeurtenis in, en dan begint het aftellen. Tien, en er worden nog wat
opmerkingen geplaatst, maar vanaf vijf telt het door, 5,4,3,2,1…. En de raket
wordt gelanceerd. Alle energie in de raket bundelt zich voor de ‘lift off’, om
door het moeilijkste deel heen te komen, tegen de kracht van de zwaartekracht
in, richting de dampring. Eenmaal daar doorheen, neemt de weerstand af en
vliegt het de ruimte in, met een groter gemak dan dat ze aan de wetten van de
Aarde gebonden was.
Dat was het, dacht Mel Robbins, bij alles moeten we dit
voorbeeld aanhouden, doet zich iets voor laten we dan onze kop ratelen om ons
redenen te geven om in een situatie ongeduldig te zijn? Als we nu eens gaan
aftellen en de raket met het’ geduld’ op het lanceerplatform zetten,
5,4,3,2,1…. Onze aandacht is helemaal op de lancering gericht en de blik volgt de raket
die zich moeizaam een weg door de atmosfeer baant, alle aandacht voor dat
aspect in ons, geduld, tot het zijn weerstand verliest als het in de ruimte zich
vrijer kan bewegen. Ondertussen heeft ongeduld geen aandacht meer gehad en
voelen we ons er beter bij. Het heeft wat voeten in de aarde zo’n lancering,
maar het laat ook zien dat je geen speelbal van je gevoelens en impulsen bent,
maar dat je met rustige stem kunt aftellen om een beter resultaat te bewerken...Aftellen maar.
