Geduld

Het riedeltje dat ‘geduld een schone zaak' is, zet het eerder in de verleden tijd dan dat je er wat mee kunt in de moderne. Alles is op snelheid gericht, moesten we vroeger dagen zo niet weken op een bestelling wachten, het is nu, vandaag besteld morgen in huis en boven een bepaald bedrag; geen verzendkosten. Wil je het nog sneller, dan kun je boeken, muziek en films digitaal, direct op je computer downloaden, daar is wachten helemaal taboe. Is wachten en traagheid dan hetzelfde als geduld? Volgens het tijdschrift dat hieraan een artikel wijdt, wat ik overigens digitaal heb gekocht, is het zaak te ‘reframen ‘ er anders over te denken. In hetzelfde artikel wordt geduld gekoppeld aan dankbaarheid. Het is natuurlijk beroerd om in de file te staan, als je je bedenkt dat je in een land woont waar files ontstaan door welvaart en dat je daar dan middenin mag zitten, ach dat klinkt dan wat naïef, maar dan toch, het is wel zo dat onze infrastructuur zo prachtig is dat veel mensen op weg willen en dat kan. Mensen die geduldig en dus dankbaar zijn, voelen zich gelukkiger en daardoor gezonder, dat is  een beter uitgangspunt dan ongeduldig ongelukkig te zijn. Het laatste is  toch een gewoonte geworden, we mopperen wat af en geven onduidelijke redenen of vaag bestaande mensen, de schuld. ‘ZE’ en de Regering, de overheid en ja die maken fouten, maar wat wil je als de hele bevolking op je vingers zit te kijken. Wat je problemen op dit gebied ook zijn en die zo’n groot beroep doen op je vermogen om geduldig te zijn, je kunt het reframen, het in een ander kader plaatsen.

Van de week zag ik een TED toespraak waar Mel Robbins het over haar ‘ 5 seconds rule’ had. Ooit in hetzelfde vastgelopen leventje, dat zoveel van ons leiden, zag zij vanuit die positie op TV een raketlancering. Een raket op het lanceerplatform staat helemaal gereed en een rustige stem praat de gebeurtenis in, en dan begint het aftellen. Tien, en er worden nog wat opmerkingen geplaatst, maar vanaf vijf telt het door, 5,4,3,2,1…. En de raket wordt gelanceerd. Alle energie in de raket bundelt zich voor de ‘lift off’, om door het moeilijkste deel heen te komen, tegen de kracht van de zwaartekracht in, richting de dampring. Eenmaal daar doorheen, neemt de weerstand af en vliegt het de ruimte in, met een groter gemak dan dat ze aan de wetten van de Aarde gebonden was.

Dat was het, dacht Mel Robbins, bij alles moeten we dit voorbeeld aanhouden, doet zich iets voor laten we dan onze kop ratelen om ons redenen te geven om in een situatie ongeduldig te zijn? Als we nu eens gaan aftellen en de raket met het’ geduld’ op het lanceerplatform zetten, 5,4,3,2,1…. Onze aandacht is helemaal op de lancering gericht en de blik volgt de raket die zich moeizaam een weg door de atmosfeer baant, alle aandacht voor dat aspect in ons, geduld, tot het zijn weerstand verliest als het in de ruimte zich vrijer kan bewegen. Ondertussen heeft  ongeduld geen aandacht meer gehad en voelen we ons er beter bij. Het heeft wat voeten in de aarde zo’n lancering, maar het laat ook zien dat je geen speelbal van je gevoelens en impulsen bent, maar dat je met rustige stem kunt aftellen om een beter resultaat te bewerken...Aftellen maar.