Armpje drukken

David kreeg een harnas aangemeten, toen hij aangaf die scheldende, spottende Goliath tegemoet te treden en om tegen hem te strijden. Je moet natuurlijk wel goed voor de dag komen en passende kleding dragen voor zo’n gelegenheid.  Het harnas was precies zijn maat, geen vuiltje aan de lucht, ook al waren zijn kansen klein, hij durfde het toch maar aan, de rest liet het afweten. Iedereen zat al dagen in een patstelling en nu kwam er tenminste schot in de zaak, ook al zouden ze verliezen, dan wisten waar ze aan toe waren. Maar David was niet tevreden, ’t zat hem niet lekker dat harnas en het gaf de indruk dat hij terug wilde krabbelen. Hij deed die rommel uit, pakte zijn eigen spulletjes bij elkaar en liep regelrecht op de reus af. Onderweg pakte hij uit de beekbedding een paar gladde stenen en stak die bij zich en stelde zich tegenover de spottende reus op. Nu was er geen terug meer, nu komt het erop aan. De demotiverende schreeuwende Goliath  was inmiddels ook al meer dan zat van deze situatie en zag toen hij zijn tegenstander tegenover hem zag staan, dat het nu wel zo gepiept zou zijn.
Eén van die gladde stenen vloog uit de slinger en trof de reus recht tussen de ogen. Opeens hield de reus op met schreeuwen, wankelde even en viel toen voorover, tot vlak voor de voeten van David. Die waarschijnlijk ook verbaasd was dat het zo makkelijk ging, trok het immense zwaard van de reus uit de schede en sloeg met een paar fikse slagen het hoofd van de romp. Zo ging dat in die dagen en de overwinning was vastgesteld.

Moeten we nu ook doen, twee tegenover elkaar zetten die dan de hele strijd gaan beslissen. Het lijkt me een goed idee om daar de regeringsleiders voor uit te kezen. Zie je het al voor je de president van Amerika tegenover de president van Rusland. Ze schuiven aan, een klein tafeltje tussen hen in, de elle bogen op de tafel, de handen ferm in elkaar gedrukt en dan armpje drukken. Het hoeft niet zo gewelddadig dat er koppen moeten rollen…toch?  Na veel gekreun en zuchten, drukt de één dan de ander de hand tegen de tafel. Ze staan op de strijd is beslist, de overige handen in de zaal klappen, de deelnemers schudden elkaar de hand en schuiven aan een andere tafel, waar ze het vredesverdrag ondertekenen. Als het dit nu eens de nieuwe manier van oorlog voeren zou worden, dat scheelt een hoop rommel en ellende.

In menig stad staat een standbeeld van een oorlogsheld. Ferm kijkend in de verte, het liefst vanaf de rug van een paard. Beelden van Napoleon, Michiel de Ruiter en noem ze maar op, geven toch de indruk dat een oorlog voeren erbij hoort. Later we die beelden van hun sokkel trekken en in de dichtbij zijnde rivier dumpen. Op de sokkel zetten we dan een klein tafeltje met twee stoelen, dan kunnen we er aan herinnert worden dat we een conflict ook op deze manier kunnen uitvechten. Wie is er voor?