kruis

Gisteren had ik een oud collega op bezoek en na elkaar te vertellen hoe het ermee staat, kwam hij met het verhaal dat hij ontstekingen in zijn gebit had, bij de implantaten die hij een paar jaar geleden had laten zetten. Het vreemde was dat de tandarts hem ging ondervragen of hij een stressvolle periode had gehad, onlangs of wat langer geleden. Hij kon dat blijkbaar aflezen aan de conditie van de mond en het tandvlees. Hij had jaren terug op zijn werk een hoogoplopend conflict gehad, waardoor hij zijn baan had  moeten opzeggen, maar verder kon hij niet zo iets aangeven. Volgens de arts is het mogelijk dat spanningen en stress zich in het lichaam kunnen ophopen als een gif en zich later kunnen uiten. Het kostte hem nu de behandeling te ondergaan om die implantaten weer te verwijderen, om de vervelende en pijnlijke ontstekingen, weer te genezen. Het zou bij mij, als binnenvetter een hoop kunnen verklaren, aan ongemakken waar ik zelf mee te kampen heb.  Er zijn op meerder vlakken wel momenten te duiden dat er stress en spanningen me op dat moment een verlammende werking op mij  hadden. Het eerste wat ik dan doe is in mijn schulp kruipen, omdat daar het mij de veiligste plek leek ,om te vertoeven en de bui af te wachten. Tegelijk ook de plek waar ik me in stilte kon wentelen in mijn ellende.

Op de BBC was een arts die een bord voor zijn praktijk zette met daarop dat hij behandelde zonder medicijnen. Geen mens leek interesse te hebben. Hij vroeg een collega of hij een paar patiënten mocht overnemen. Hij hoorde de klacht aan en gaf hem advies om meer te bewegen en een eind te gaan fietsen. Maar de patiënt nam daar geen genoegen mee, hij wilde een recept, hij wilde er een pilletje voor , en geen advies meer in de frisse lucht te gaan bewegen. Hij weigerde de praktijk uit te gaan zonder een recept. Een vrouw die helemaal stijf en stram was, en haar amper kon bewegen, was zijn volgende patiënt. Hij vroeg haar naar de medicijnenlijst, van de middelen die ze al slikte en die blijkbaar niet werkte. Ze slikte tal van medicijnen en toen hij met haar de lijst doornam, stelde hij vast, dat die hoeveelheid aan pillen, die weinig hielpen, wel een aanslag waren op haar lever. Hij schreef haar een bezoek aan een Kungfu leraar voor, waar ze wonderwel voor open stond. Om haar weer te leren bewegen. Die leraar keek haar strak aan en vroeg haar nadrukkelijk om voor 100% mee te gaan in deze behandeling, eerder wilde hij niet met haar aan de gang. Ze stemde toe en naarmate de oefeningen die ze samen met die leraar deed vorderde, schrapte ze van haar lijst een aantal medicijnen. Haar lichaam werd soepeler en kon zich op den duur beter en beter bewegen, iets wat de pillen maar niet voor elkaar kregen, lukte die arts door een andere benadering.

Wat doen we ons lijf toch aan door met stress en giftige stoffen ons systeem aan te tasten. We sjouwen wat ellende mee. De oma van Daniël Lohues vertelde de zanger eens, dat als we met zijn allen onze kruizen op een hoop zouden gooien, zouden we allemaal ons eigen kruis er weer uitzoeken. We zijn zo gewend aan het worstelen met het leven, dat we het idee hebben dat er iets niet klopt als alles goed gaat. We trekken dat kruis weer uit de hoop waarvan we denken dat het bij ons hoort. We slikken liever een pil, dan dat we gaan bewegen of het op een andere manier op te lossen. Zo,…die kan ik in mijn eigen zak steken.