Aarde

Het boek dat ik aan het lezen ben, gaat over hoe wij omgaan met Moeder Aarde. Let wel, Aarde met een hoofdletter geschreven, want zoals Wubbo Ockels op zijn sterfbed ons nog op ons hart wilde drukken, de Aarde is het enige wat we hebben, we kunnen nergens anders heen. Ook al denken we dat de planeet Mars een goed alternatief is, het is niet naast de deur en de beelden van deze kale rode woestijnachtige planeet, nodigt niet uit om  de Aarde ervoor te verwisselen. Het is interessant om te weten dat we dat zouden kunnen, maar wie wil het echt?  De plannen om de planeet te koloniseren zijn prachtig, maar niet omdat we de Aarde hebben afgeschreven.

Van de week vertelde iemand mij  dat hij hoopte tegen die tijd dood te zijn en het niet meer hoeft mee te maken. Volgens hem zitten we op ramkoers, door het vervuilen van de zeeën en oceanen met een enorme berg plastic, die in de zee is gedumpt en nu als grote plastic eilanden in de oceaan drijven, de visserij die grote hoeveelheden vis uit de zee rooft om onze culinaire behoefte te vervullen, bossen en oerwouden die gekapt  worden voor het hout en om plek te maken voor de veeteelt, die ook nog eens de grootste vervuiler schijnt te zijn. Kortom, hij heeft nog gezien toen het mooi was en er nog ongerepte gebieden waren, maar nu dat in gestage tred verdwijnt, is hij voor hemzelf blij, kan je nagaan, hij is blij dat hij dan tegen die tijd dood is, als alles is verdwenen, dat wat de Aarde ooit tot een unieke planeet maakte.

De religieuze geschriften helpen ook niet echt, ze houden ons een eindtijd voor, waar vernieling en vernietiging het teken zijn. Het lijkt een goddelijk plan te zijn, dat chaos het portaal tot een nieuwe tijd inluidt. Maar als zo vaak met dit soort geschriften, maakt het apathisch en doet het ons neerzitten in de schaduw van een boom, om de ondergaan van deze verdorven wereld te bekijken, als een schouwspel, verzekert van het idee dat wij wel goed zitten, omdat God met ons is.
Jona vergiste zich, en als we eens rekening hielden dat wij ons ook kunnen vergissen, dat de Aarde en al het leven erop te kostbaar is om zomaar aan een eindtijd-idee over te geven. Abraham pleitte voor het behoud van Sodom door tot het uiterste te gaan, als er nou vijftig rechtvaardigen zijn, zult U dan de stad behouden?  Als er 40, 30, 20, maar als er tien zijn, zou U dan de stad behouden? Een volmondig "Ja" volgde er op dit verzoek. Ik lees hier in, dat zelfs God helemaal geen belang heeft bij de vernietig van wat dan ook.  Hij is tenslotte een  Schepper en geen sloper. 

Der Aarde is een juweeltje en in vergelijk met andere planeten, waar een voor ons onleefbare atmosfeer is, te koud en te warm en te donker, kortom, hebben we het hier best. Elke natuurdocumentaire die ons voorgeschoteld wordt, doet onze mond open vallen van verbazing,  de plantenwereld met al haar geheimen, een diversiteit aan dierenleven en hun leefgewoonten, fascinerend en uniek voor onze planeet. Wat kunnen we doen? En een oude reclamespot met de tekst:  Je kunt in je eentje de wereld niet veranderen, maar wel jezelf. Het maakt een verschil waar jij je euro aan uitgeeft,…De aloude wijsheid en tevens een ietwat irritante wijsheid,   zegt dan ook als een vervolg hierop, “verander de wereld, begin bij jezelf”, niet te hopen dat je dood bent tegen die tijd, maar te leven in hoop op een betere toekomst.