Het is lente
en de weersverwachtingen sluiten daarop aan. Waren gisterenmorgen de autoruiten
nog bevroren en was het nodig ze schoon te krabben voor je wegreed en heb ik de
avond ervoor een aantal planten in de tuin nog afgedekt om ze tegen de vorst te
beschermen, nu zijn de toegezegde temperatuur voor het weekend dicht bij de 20
graden. De knoppen van de heesters gaan
al wat voorzichtig open om te zien of de kust veilig is en de trekvogels die
vanuit het zuiden weer de zomer hier bij ons komen doorbrengen druppelen ook
weer binnen. Ik heb de Fitis* en de Zwartkop* al weer gehoord. Het is niet
onwaarschijnlijk dat één dezer dagen de eerste Zwaluw weer gezien wordt.
Het is
elk jaar weer een uitzien naar de tekenen van de lente en als het eenmaal losbarst
is het amper bij te houden. Het heeft op mij een verfrissend effect en toch
wordt elk jaar weer anders ervaren. Soms was ik wat bezorgd dat het mooie ervan
afgaat als je na jaren geneigd ben het gewoon te gaan vinden. Zoals een
schilderij dat bij je aan de muur hangt, het hangt er maar op den duur zie je
het niet meer, het behoort bij je interieur en de reden waarom je het toen zo
mooi vond is gewoon geworden. Zo is de lente ook een begrip waarbij je de
verwondering moet blijven oproepen. Het is vanzelfsprekend geworden, zoals dat
schilderij aan de muur. Het hoort erbij, het is in de sleur getrokken.
Daarbij is het begrip verwondering nodig om
je bij de les te houden. Want hoewel we kijken, zien we toch heel weinig.
Iemand in de ogen te kijken en te ontdekken dat zij of hij prachtige ogen
heeft, in het hart van een viooltje te kijken om de kleuren en de lijntjes in
dat kleine bloemetje te zien, je oor te spitsen om de zang tot dieper in je
oren door te laten dringen. Als ik op de hei loop, heb ik een antennetje
uitstaan en hoor ik de eerste Zwaluw, voor ik hem zie, dringt de riedel van de
Fitis mijn bewustzijn binnen en veer ik op, omdat hij er weer is. Het afgestemd
zijn op het leven om je heen en er deel van uit maken. De verwondering toe te laten om je te
verwonderen, want de lente geeft je daar alle gelegenheid toe.
( * Fitis
en Zwartkop zijn zangvogels die overwinteren in het zuiden en komen in het
voorjaar weer terug )
