Goed en oud

Dat was de aanhef van een brief die ik aan mijn vriend schreef: “Goede oude vriend,” Dat is het, dacht ik om het woord “goed” en ”oud” aan elkaar te verbinden. Wij zijn er zo gewoon mee geraakt dat oud iets is dat  afgedaan en vervangen moet worden. De oude volken kende hun ouden wijsheid toe. De ideeën daarover zijn in de loop van de tijd wat verandert. De ouderen worden betutteld en in bejaardentehuizen gestopt, zijn vatbaar voor tal van aandoeningen, strompelen voort achter rollators en rijden rond in scootmobielen. Mijn schoonmoeder zei me eens: “Harry, oud worden is mooi, maar niet ( altijd ) leuk”. Ze doelde op de beperkingen die ze door het oud zijn had, maar mijn schoonmoeder zag in haar beperkingen mogelijkheden liggen en zocht ze op. Ze verteld haarzelf een goed verhaal, want zoals ik van de week hoorde houdt veel in wat je in je leven bereikt af van het verhaal dat je jezelf verteld. Wanneer oud en gebrek aan elkaar gekoppeld zijn, sla je die weg in en toen ik de aanhef van die brief schreef en het woord goed naast het woord oud zag staan, besefte ik dat dat de aanhef van een beter verhaal kan zijn.

Een tijdlang werden beken gekanaliseerd en recht getrokken, dat was praktisch, maar het resultaat een levenloze saaie beek. Daar wordt nu van teruggekomen en laten we de beken weer meanderen. Er ontstaan weer bochten en leuke doorkijkjes die het landschap verfraaien. Over oud worden hebben we misschien ook te praktisch gedacht en zoveel mogelijk recht getrokken.
Er zijn een paar gebieden op Aarde die de “ Blauwe Zone “ worden genoemd waar de leeftijden tot over de honderd jaar bereikt worden. Deze ouderen zijn vitaal en fit, hoeden nog geiten op de berghellingen, die ze dagelijks op en af gaan. Hun geheim is niet perse een gezonde voeding, maar een gezonde mentale instelling. Een goed verhaal. Hun leven meandert als een kabbelend beekje, constant fris en met mooie doorkijkjes.

De aanhef van de brief heb ik verandert van : “Goede oude vriend”,  in “ Goede oude wijze vriend”.  Want dat is misschien niet alleen de aanhef van die brief, maar ook de aanhef voor een nieuw verhaal. Laten we wijs er aan toevoegen. We worden allemaal ouder en steeds ouder. Het lijkt me wel wat om dat gedeelte van mijn schoonmoeder ook te gaan herschrijven: “Oud worden is mooi en met meer wijsheid, ook harstikke leuk”. Wie weet hoe onze toekomst er dan uitziet.

Mooi mens

Het kan niet waar zijn, was mijn reactie toen ik het verhaal van Gianna Jessen zag op You Tube. Ze is geboren in een abortus kliniek. Haar zeventien jarige  moeder was daar voor een abortus van haar zeven en halve maanden oude foetus. Ze kreeg een vloeistof in haar baarmoeder gespoten die het kind zou doden en binnen 24 uur zou de dode baby geboren  worden. Maar ze was niet dood, ze werd levend geboren. De arts was niet aanwezig en een zuster heeft de ambulance gebeld en daardoor heeft ze het overleefd. Was de dokter aanwezig geweest dan was ze alsnog omgekomen door haar te laten verkommeren. Je moet haar nu eens zien, een mooie vrouw die lezingen geeft over wat is haar overkomen als weerloos klein ongeboren kind, waar ze op You Tube meerdere keren haar verhaal doet.  Ze is een volwassen vrouw en vastbesloten de wereld  bekend te maken dat zij geluk gehad heeft, maar dat velen, ze had het over een arts die al een miljoen kinderen had geaborteerd, het niet gehaald hebben. Naamlozen  die achter de muren van de klinieken weggemoffeld worden en die net als jij en ik en als haar, prachtige mensen hadden kunnen worden.  

Aura

Op het vroege uur als zelfs de zon nog maar net op is, fiets ik met de hond een rondje over de hei. Zo doen we dat, we gaan eerst een paar strakke kilometers wandelen en omdat mijn Border Collie zo graag wil rennen, pakken we de fiets en dan maken we nog een rondje over de hei. Kan ze even scheuren. Het is dan wel stevig aanpoten om haar bij te houden. Vanmorgen stond de zon laag en scheen door de mistnevels die over de hei hingen. Bij een gedeelte van de hei waar de mist wat dikker was viel mijn schaduw op de mist en nu komt het, rondom mijn schaduw vormde zich een aura van regenboogkleuren.  Een wonderlijk gezicht je schaduw zo tegen de mist aangeplakt te zien en daarom heen die diffuse kleurenboog. Het is zo’n moment dat je er iets uit verwacht, een stem uit de hemel, zoals bij de doop van Jezus in de Jordaan.
Maar het bleef( deze keer ) stil. Toch wel jammer, want alles was er op dat moment en naar mij leek, uitermate geschikt voor een spirituele ervaring. Het bleef uit, maar het was wel mooi  en bijzonder. De mist loste snel op en het effect verdween daarmee ook. Ik beschouw het maar als een verdienste, dat ik dit meemaakte, om er vroeg op uit te zijn.

In het verloop van die dag heb ik nog vaak terug gedacht aan dat moment op de hei. Het is helemaal uit te leggen, de zon die de mistdruppels rondom mijn schaduw deed oplichten in een kleurenboog, is hetzelfde effect als een regenboog na een regenbui. Het effect van het zonlicht dat in een bepaalde hoek op de druppels valt, geeft die kleuren, die je ook kunt zien in de tuinsproeier. Misschien is het omdat het verschijnt en weer verdwijnt, je ziet niet waar het vandaan komt en waar het heengaat, het is er voor een moment en dan lost het letterlijk weer op. Dat maakt het een tikje mysterieus, wat me triggert om me open te stellen voor iets buitengewoons, als “een stem” uit de hemel, een apart gevoel te voelen, een inzicht te verkrijgen,…  Net als de regenboog niet een alledaags verschijnsel is, zo ook is  “een stem” dat niet. Hoe dan ook, dat moment op de hei, mijn schaduw omgeven door een aura was toch wel even een hemels moment. Zomaar, met beide voeten op de grond.