Aura

Op het vroege uur als zelfs de zon nog maar net op is, fiets ik met de hond een rondje over de hei. Zo doen we dat, we gaan eerst een paar strakke kilometers wandelen en omdat mijn Border Collie zo graag wil rennen, pakken we de fiets en dan maken we nog een rondje over de hei. Kan ze even scheuren. Het is dan wel stevig aanpoten om haar bij te houden. Vanmorgen stond de zon laag en scheen door de mistnevels die over de hei hingen. Bij een gedeelte van de hei waar de mist wat dikker was viel mijn schaduw op de mist en nu komt het, rondom mijn schaduw vormde zich een aura van regenboogkleuren.  Een wonderlijk gezicht je schaduw zo tegen de mist aangeplakt te zien en daarom heen die diffuse kleurenboog. Het is zo’n moment dat je er iets uit verwacht, een stem uit de hemel, zoals bij de doop van Jezus in de Jordaan.
Maar het bleef( deze keer ) stil. Toch wel jammer, want alles was er op dat moment en naar mij leek, uitermate geschikt voor een spirituele ervaring. Het bleef uit, maar het was wel mooi  en bijzonder. De mist loste snel op en het effect verdween daarmee ook. Ik beschouw het maar als een verdienste, dat ik dit meemaakte, om er vroeg op uit te zijn.

In het verloop van die dag heb ik nog vaak terug gedacht aan dat moment op de hei. Het is helemaal uit te leggen, de zon die de mistdruppels rondom mijn schaduw deed oplichten in een kleurenboog, is hetzelfde effect als een regenboog na een regenbui. Het effect van het zonlicht dat in een bepaalde hoek op de druppels valt, geeft die kleuren, die je ook kunt zien in de tuinsproeier. Misschien is het omdat het verschijnt en weer verdwijnt, je ziet niet waar het vandaan komt en waar het heengaat, het is er voor een moment en dan lost het letterlijk weer op. Dat maakt het een tikje mysterieus, wat me triggert om me open te stellen voor iets buitengewoons, als “een stem” uit de hemel, een apart gevoel te voelen, een inzicht te verkrijgen,…  Net als de regenboog niet een alledaags verschijnsel is, zo ook is  “een stem” dat niet. Hoe dan ook, dat moment op de hei, mijn schaduw omgeven door een aura was toch wel even een hemels moment. Zomaar, met beide voeten op de grond.