Innerlijk kind

Een circusolifant kan met een pin in de grond met een ketting eraan op zijn plek gehouden worden. Het dier dat bomen kan ontwortelen, laat zich door een pin tegenhouden. Iets wat hij als kalf  “geleerd” heeft door het arme dier te dwingen stil te staan bij een pin in de grond en nu hij groot en hartstikke sterk is laat hij zich door die programmering dicteren.  In mijn nieuwe boek over schrijven wordt een schrijfoefening gegeven om een dialoog aan te gaan met je innerlijke kind. Oké, ik ben kind geweest en blijkbaar zit dat jochie nog steeds ergens in de gewrochten van mijn bestaan te kniezen en brengt hij allerlei ongenoegen van vroeger te pas en te onpas ter sprake. Onzekerheden worden aangevoerd om nu als excuus je leven nog steeds te dicteren, net als die olifant aan die pin. Al schrijvend kwam ik tot een verhaal wat er in mijn herinneringen allemaal plaats vond en legde toch de nadruk op de vervelende dingen. Die leraar die mij niet mocht en dat zo liet blijken. Die  vervelende buurjongen die mij bang maakte en de hamer slaat de pin nog een stukje dieper de grond in. Het innerlijke kind is de gebroken geest van het olifanten jong.

 Het kind blijft maar terugkomen op dingen die ons nu nog binden. Terwijl er, en misschien wel een meervoud van de negatieve dingen, ook positieve dingen ons gevormd hebben. Hoe vaak beroemen we ons op een mooie jeugd. Daarin zijn de contrasten nodig om dat in te zien, net zoals het praktisch is voor de dompteur zijn olifant vast te kunnen zetten. Zou wat worden als de olifant vrij door de tent kon lopen, een spoor van vernielingen achter zich latend. Mijn jeugd had vele mooie momenten waar ik nu ook de uitkomsten van terugzie. Mijn belangstelling voor de natuur is daar begonnen en daar geniet ik elke dag nog ten volle van. Kom ik toch tot een heel andere conclusie. Die pin laat de negatieve dingen op zijn plek en herinnert me eraan dat fouten er zijn om van te leren, niet om je gevangen te houden. Dat innerlijke kind mag zijn wat hij is en als het me als volwassen kerel wat te zeggen heeft, zal ik als een volwassene naar hem luisteren zoals een volwassene naar een kind luistert.

Navigeren

Waarom vliegt een mot de kaarsvlam in? Is het levensmoe en maakt hij zo een eind aan zijn leven? Het is het systeem van een mot die op het licht van sterren en de maan navigeert en hier een navigatiefout maakt, het verongelukt. Kaarslicht heeft hem de verkeerde weg gewezen en hem de vleugeltjes van zijn lijfje afgebrand.  In hoeverre vliegen wij een kaars in?  Ik lees de laatste tijd veel over de misleidingen van religie. De beloftes van een hiernamaals zorgen ook voor navigatiefouten. Terroristen die als martelaren willen sterven en een aanslag plegen, geloven in een beter hiernamaals om het hier en nu te vernietigen. Hebben ze hun wapens leeggeschoten de laatste kogel richten ze op henzelf, om zich te verzekeren van een vrijwaarde naar een hemels rijk. Stel dat hij het, net als die mot, het mis heeft. Het licht dat hij meent te zien,  is niet het licht om op te navigeren. 

Het is ergens mis gegaan in de navigatie, eeuwenoude teksten passen niet op deze tijd. Ze moeten op zijn minst aangepast worden en voor hen geen open vuur, want ze vliegen er regelrecht in. Terroristen bewijzen dat niet alleen hun religie bedenkelijk is, maar dat elke religie vatbaar is voor navigatiefouten. Stuk voor stuk zijn ze blijkbaar goed op de hoogte wat de Allerhoogste voor bedoelingen heeft en spant hij de deelnemers van de verschillende religies voor zijn karretje. Navigeren ze wel op het goede licht of stevenen ze af op een verterende vlam?  Het zou voor de mot nuttig zijn als hij onderscheidt kon maken tussen kunstlicht en de hemellichten. Onze godsdiensten bevatten ook veel kunstmatigheden, wat we er allemaal bij verzonnen hebben, als het al niet allemaal verzonnen is. Oei, dat komt even hard aan en voor ik het wist was het eruit. Hoe dan ook is het verzonnen, of door God zelf die het zo allemaal heeft “verordineert”, of wij hebben een verhaal gemaakt over God. In beide gevallen blijft het een zaak van geloven. Dat is niet perse weten. Dus pas op voor de kaarsvlam,…vlieg er niet in.