Innerlijk kind

Een circusolifant kan met een pin in de grond met een ketting eraan op zijn plek gehouden worden. Het dier dat bomen kan ontwortelen, laat zich door een pin tegenhouden. Iets wat hij als kalf  “geleerd” heeft door het arme dier te dwingen stil te staan bij een pin in de grond en nu hij groot en hartstikke sterk is laat hij zich door die programmering dicteren.  In mijn nieuwe boek over schrijven wordt een schrijfoefening gegeven om een dialoog aan te gaan met je innerlijke kind. Oké, ik ben kind geweest en blijkbaar zit dat jochie nog steeds ergens in de gewrochten van mijn bestaan te kniezen en brengt hij allerlei ongenoegen van vroeger te pas en te onpas ter sprake. Onzekerheden worden aangevoerd om nu als excuus je leven nog steeds te dicteren, net als die olifant aan die pin. Al schrijvend kwam ik tot een verhaal wat er in mijn herinneringen allemaal plaats vond en legde toch de nadruk op de vervelende dingen. Die leraar die mij niet mocht en dat zo liet blijken. Die  vervelende buurjongen die mij bang maakte en de hamer slaat de pin nog een stukje dieper de grond in. Het innerlijke kind is de gebroken geest van het olifanten jong.

 Het kind blijft maar terugkomen op dingen die ons nu nog binden. Terwijl er, en misschien wel een meervoud van de negatieve dingen, ook positieve dingen ons gevormd hebben. Hoe vaak beroemen we ons op een mooie jeugd. Daarin zijn de contrasten nodig om dat in te zien, net zoals het praktisch is voor de dompteur zijn olifant vast te kunnen zetten. Zou wat worden als de olifant vrij door de tent kon lopen, een spoor van vernielingen achter zich latend. Mijn jeugd had vele mooie momenten waar ik nu ook de uitkomsten van terugzie. Mijn belangstelling voor de natuur is daar begonnen en daar geniet ik elke dag nog ten volle van. Kom ik toch tot een heel andere conclusie. Die pin laat de negatieve dingen op zijn plek en herinnert me eraan dat fouten er zijn om van te leren, niet om je gevangen te houden. Dat innerlijke kind mag zijn wat hij is en als het me als volwassen kerel wat te zeggen heeft, zal ik als een volwassene naar hem luisteren zoals een volwassene naar een kind luistert.