StepStone

Een droom van vannacht heeft me behoorlijk wakker gehouden. Het was in mijn droom dat ik een oude bekende van vroeger tegenkwam en we raakte in gesprek. Het zijn niet de beelden van de droom die zo de nodige indruk op mij maakte, maar wat we met elkaar bespraken. In haar stellige beweringen van haar die ik wel gewend ben, beweerde ze dat ze trouw zou blijven aan een idee dat haar als een inzicht ooit is gegeven. Het ging over wat ze geloofde en dat ze daar nooit in zou veranderen. Ik ging daar tegenin en stelde voor dat een inzicht een “StepStone” is, iets om een oversteek te vergemakkelijken. Een steen in het midden van een beek, die je een opstapje geeft om naar de overkant te kunnen komen.  In de droom bleef ik het maar herhalen, dat een StepStone niet het doel is, maar een middel om verder te gaan. Ik bleef dat maar herhalen, omdat ik niet de indruk kreeg dat het opgepakt werd. Iemand die vastbesloten is haar standpunt vast te houden en  het onbetwistbaar wil laten, luistert niet, het hoort aan, maar laat het niet binnen komen. 

Als de beek te breed en te diep is dan is zo’n steen in het midden net wat je nodig hebt, niet om daar op te blijven staan, maar de volgende stap te doen om de overkant van de beek te komen. Zelfs de overkant van de beek is op zich geen doel, maar een tijdelijk doel om van daaruit weer verder te gaan. Om die steen in het midden te onthouden voor een vorige keer dat je hier misschien weer eens langskomt is nuttig, maar nu heeft het zijn nut gehad en kan je weer verder. Misschien is dat waarin religie ons het zo moeilijk maakt, dat de indruk geeft, om ons op een StepStone stil te laten staan.

Toen ik wakker werd, bleef het woord “StepStone” maar in mijn gedachte en besloot er over te schrijven. Hier is het dan. Ik ben benieuwd waar ik vannacht over ga dromen.

Wat als....?

Een gesprek met iemand doet je opeens iets beseffen van jezelf dat je niet wist. Zo kom ik tijdens een wandeling, regelmatig iemand tegen die ik ken van de kerk. We raken wat aan de praat en al snel gaat het onderwerp over geloven. Wat uit kan groeien tot een pittige discussie, want gelovigen zijn het vaak niet eens met elkaar en hoewel de verschillen klein zijn, kunnen de gevolgen uitgroeien tot iets groters. Ik heb me de eigenschap aangekweekt om dan een beetje te gaan stoken en wat hete hangijzers uit het vuur te halen. Wat geloven we eigenlijk en waarom? Wat is zonde en waarom wordt er zo zwaar aan getild? Er circuleert heel wat energie in het geloven, dat op de keper beschouwt maar weinig op levert. We hebben een onzichtbare God te dienen, volgen een Jezus die we alleen kennen uit de verhalen die over hem zijn opgeschreven en dat ook nog eens decennia later en waarvan de vier evangeliën niet helemaal synchroon lopen. Ja, dat is misschien de reden waarom we het geloven noemen, want we weten het eigenlijk niet echt.  Van kinds af aan heb ik altijd wel geloofd en dat is nu al heel wat jaren. Wat als het allemaal niet waar is?

Als kind werd ik voorgehouden dat als je lief was, of beter gezegd, niet stout was, dan kreeg je van Sinter Klaas cadeautjes. Als je de toewijding kon opbrengen om bij een schoen, die je bij de kachel neerzette, sinterklaas liedjes te zingen, kon je de volgende morgen je schoen gevuld terugvinden met een chocoladepoppetje, of als je heel mooi gezongen had, maakte je kans op iets van marsepein. Gebracht in de nacht door een Piet die door de schoorsteen klom om het in je schoen te brengen. Als kind geloofde je je ouders, hoe ongeloofwaardig het verhaal ook was, misschien wel door de bewijzen die er waren in de vorm van de gevulde schoenen en als er op de avond van St. Nicolaas er op de deur gebonsd werd en daar een zak met cadeaus stond, waar op sommige van die pakjes jouw naam stond geschreven, ten bewijze dat je inderdaad braaf werd bevonden door een wit bebaarde man die het eeuwige leven leek te hebben.  Tot de tijd rijp was en je mocht weten dat het allemaal een spel was. De schoenen werden gevuld door je ouders als jij op bed lag en de zak met cadeaus werd daar door de buurman neergezet die vervolgens luid op de deur bonsde, daar kwam geen Goedheiligman en zijn knecht bij aan te pas.  ( hoe wou hij dat ook allemaal voor mekaar krijgen ? )  De schijnbaar gulle gift als beloning voor je braafheid werd bekostigd door pa en ma. Het is een kinderfeest en nu je groot geworden bent en vroeg of laat er toch achter zou komen, werd het je maar verteld. Het was allemaal niet waar!

Ik ben nog altijd een beetje bang dat iemand met een soortgelijke uitleg komt over wat ik mijn hele leven geloof. Komen we vroeg of laat erachter dat het allemaal een religieus feestje is, om je aan te zetten tot een goede levensstijl, …of dat het om de drommel wel degelijk waar is. Ik weet het niet en daarom moet ik het toch maar houden op het te geloven.