De sterfdag
van mijn vader vandaag, nu al weer 15 jaar geleden. Datums die de herinnering
doet herinneren. Niet zo zeer om het sterven, maar dat hij vanaf dat moment
niet meer onder ons is, dan alleen in onze herinnering. Zo gaat het bij mijn
vader en zo gaat het bij iedereen die gestorven is. We herdenken hem op zijn
geboortedag en op zijn sterfdag door een bezoekje aan de begraafplaats te doen.
Het gaat over het begin en het einde, ook zo aangegeven op de grafsteen met die
twee data, wat daartussen ligt is herinnering aan hem. Het leven wordt overschaduwd door de laatste dag,
de laatste adem, de laatste hartenklop, waar het stopte.
Op Netflix
kijk ik naar de film “ Eat, Love en Pray” naar het boek van Elizabeth Gilbert.
Een aangrijpende film die me pakt en ontroert, omdat het zo herkenbaar is.
Het leven is iets van nu en ik ( we ) vergooi het aan sleur en gewoonten, maken af en toe een uitstapje door te feesten en eens lekker gek te doen maar dat is ook vooral bedoeld om dan weer tegen de sleur te kunnen. We willen een eigen huis en moeten er vervolgens een heel leven voor werken om het af te betalen. Laten ons inpakken door een accountant die ons met veel te mooie sommetjes voorrekende wat we financieel aankunnen, maar vooral wat hij aan jouw kan verdienen. We blijven dan maar in die baan, die ons al lang de strot uithangt, maar kunnen het ons toch niet permitteren om daar uit te gaan, zonder dat we dan onze hypotheek in gevaar brengen en gaande weg hobbelen we door naar onze laatste adem.
Iemand zei eens dat de meeste van ons op ons 25e doodgaan, maar pas op rondom ons 75e levensjaar begraven worden. Twee data waartussen een leven zou moeten zitten…. Ik ga de film verder afkijken, wellicht inspireert het me ergens toe.
Het leven is iets van nu en ik ( we ) vergooi het aan sleur en gewoonten, maken af en toe een uitstapje door te feesten en eens lekker gek te doen maar dat is ook vooral bedoeld om dan weer tegen de sleur te kunnen. We willen een eigen huis en moeten er vervolgens een heel leven voor werken om het af te betalen. Laten ons inpakken door een accountant die ons met veel te mooie sommetjes voorrekende wat we financieel aankunnen, maar vooral wat hij aan jouw kan verdienen. We blijven dan maar in die baan, die ons al lang de strot uithangt, maar kunnen het ons toch niet permitteren om daar uit te gaan, zonder dat we dan onze hypotheek in gevaar brengen en gaande weg hobbelen we door naar onze laatste adem.
Iemand zei eens dat de meeste van ons op ons 25e doodgaan, maar pas op rondom ons 75e levensjaar begraven worden. Twee data waartussen een leven zou moeten zitten…. Ik ga de film verder afkijken, wellicht inspireert het me ergens toe.
