Waar smaakt de ziel naar? Tranen zijn zout en de ziel smaakt naar
suiker. Waarom suiker? Omdat de smaak van suiker het goede heeft, het zachte
goede dat in ieder mens verborgen ligt, terwijl zout de smaak van kracht
bewaard. Tranen zijn zout. Zout als de zee en herinnert ons aan de kracht van
onze diepten. Tranen van verdriet die bijten als zout in de ogen, want ze komen
waar het hart is aangeraakt door verlies en verlangen.
Vreugdetranen,
zo wordt me verteld, zijn als dauw ,ochtenddauw, druppels die niet vallen, maar stil over de wangen glijden,
alsof de ziel naar buiten komt. Zout en zoet, twee smaken van dezelfde liefde,
dichtbij jezelf en dichtbij de ander.
Dichtbij om de geur van de huid te ruiken, de warmte
van de handen te voelen. De harten in hetzelfde ritme laten kloppen in een
omhelzing. Kloppende harten waar het zout en het zoet samenkomen en het door je
lijf pompen. Voel het vuur dat het daar verspreidt. Geen alles verterend vuur,
maar een verhelderende zee van licht. Reuk en smaak zijn er die elkaar
versterken, met de kracht van zout en het goede van de suiker. Hoe beide je laten voelen wat liefde werkelijk doet,
je openen, je raken, je te laten leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten