Het verdriet doet me voelen. Het doet pijn iets kwijt te
zijn en achter te blijven met alleen de
herinneringen. Niet elke pijn is hetzelfde, niet elk verdriet is dat ook. Toen
mijn hond stierf had ik verdriet, rauw, intens
verdriet.
Na ruim een jaar, is de gedachte aan dat verdriet wat me kan
overvallen. Dan breekt er iets open en doet het me in diep snikken uit uitbarsten,
die ik in golven door mijn lichaam voel schokken. Het was er voor een moment,
het maakte me klein in de afwezigheid van wat ik mis en toch ook iets grootst, hoe
groot dat gemis met mij verweven was. De pijn voelt als een boodschapper.
Ik las eens: “Op een dag dat ik me terneergeslagen voelde, zweefde er een
engel door mijn verdriet en verminderde het”. Zweefde er ook een engel in mijn verdriet? Was het de hand van de engel op mijn schouder
die ik voelde als het verdriet mij deed snikken?
Het intieme moment even verbonden te zijn met je verlies,
het verlies dat ook mij verloren heeft, dat is en zijn momenten van waarde.
Tranen die als parels een moment blinken uit mijn ogen, een kleine omhelzing
met wat ooit was en door het verdriet nu nagalmt in een zachte liefhebbende klank:
Ik hou van jou, jij
dierbare van mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten