Het ritme van licht en schaduw beweegt door de ruimte. Twee kaarsen creëren een bubbel licht. Het vertraagt de tijd. Ik zoek in dat zacht fluwelen schijnsel iets wat ik niet kan zien, maar wat wel aanwezig is; mijn engel? Of de fluistering van mijn eigen gedachten. Soms denk ik het me te verbeelden. Maar er gebeurt iets. Woorden die ik lees, woorden die zich in mij het vormloze vorm geeft.
Alsof een gedachte zich aandient die niet helemaal van mij is, maar wel door mij heen wil komen. Kwetsbaar, fragiel iets dat tijd nodig heeft.
Ik koester die gedachten zoals een vogel haar eieren warm houdt, ergens op een verborgen plek. Met haar warmte de dunne schalen waarbinnen het leven vormt, levensvatbaarheid te geven. Aanwezig zijn, wachten, vertrouwen dat het van binnenuit tot leven komt, met het karakter en de eigenschappen van de geest waaruit ze voortkomt en ook zo eigen en uniek is.
De magie, dat alles met elkaar in verbinding staat, dat iets in mijn leven de ruimte kent en het opslaat om op onverwachte momenten uit de schaal te breken. Dat er iets vormloos door ons heen beweegt en een spoor achterlaat. Dat in het licht en de stilte er een ontmoeting kan zijn. Niet als bewijs van iets bovennatuurlijks, maar in het alledaagse dat er ruimte te openen is in jezelf om dat leven door je te laten stromen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten