Essentie

 De Maan neemt af. De volle gloed van verleden week laat elke nacht een klein stukje los. Het schemerlicht hangt als een dunne sluier in de nacht.

In het boekje lees ik over engelen die in bloemen wonen. Alsof het vanzelfsprekend is, bijna terloops zo genoemd. Toch verandert er iets door het zo te benoemen. Een stille verandering die plaatsvind en de betekenis ervan kleurt.

De aarde waaruit de plant ontspruit, de bloem die eruit ontluikt. Het vormloze heeft uit de diepte vorm gekregen.

Als de knop zich opent, beweegt het in kleur en opent zich in geur. Een trilling nauwelijks voelbaar, maar genoeg om bijen en vlinders uit te nodigen en aan mij om toe te kijken.

Een stille uitnodiging om aan de bloem te ruiken. Er stroomt iets bij mij naar binnen, meer dan een geur, het is de essentie ervan, een aanwezigheid.  Zonder zichtbaar te worden. Een verschijning van iets dat door en van engelen is gemaakt, of is het een engel?

Het blijft aan de oppervlakte, alsof het meerdere dieper ligt, wachtend op een ander moment. Dit is voor mij, voor nu even genoeg. Meer zou de droom kunnen verbreken.