Stemvork

Het was al laat dat ik wakker werd, vijf uur. Is het te laat voor het moment dat ik ervoor heb gekozen, tussen drie en vijf?  Even overwoog ik dit uur voorbij te laten gaan, me om te draaien  om verder te slapen. Maar dan toch, een moment waarvoor ik mijzelf uitnodig en me uitgenodigd voel. Alsof ik wordt verwacht.

Ik open de deur naar mijn plek, de kamer is nog donker. Het schrift ligt al open, de pen wacht op de lege bladzijde. De kaars wachtte op zijn vlam, het papier en de pen ontvangen haar licht. Het boek wacht om gelezen te worden. Alles staat klaar en ik ben aanwezig, maar niet alleen. Er fluistert iets onzichtbaars, maar aanwezig genoeg om op af te stemmen.

De woorden uit het boek, de pen in mijn hand. Verwachtingsvol. De woorden resoneren om er nieuwe woorden uit te schrijven. De nacht hangt nog  om me heen. Buiten draagt de lucht al iets van de ochtend, maar nog kleurloos: The morning breeze has secrets to tell.

Als ik luister, stem ik me af, alsof een stemvork aangeslagen wordt en de trilling ervan mijn innerlijke beweegt. Woorden krijgen een helderheid die niet alleen van mij zijn. Elk woord is een instrument en tezamen klinken ze als in een orkest .

Het ritueel van dit moment, de elementen van het boek, de kaars, het schrift en de pen.  Dan wordt een helderheid voelbaar op dit uur zonder afleidingen. Ik prijs me gelukkig toch uit bed gekomen te zijn. Mijn vingertoppen dragen de pen, die de woorden vertolken die uit  gedachten vloeien, woorden van mij en woorden die zijn ingegeven. Het vertaalt zich, het zoekt een weg door mij heen.