Stil

 Door stil te zijn zie je meer. Een uitnodiging om langzamer te worden. Ik geef vervolg aan die uitnodiging en steek de kaars aan. Niet zozeer voor het licht, maar om te markeren dat ik hier ben. Stilstaan is de juiste beweging om dieper te zien, wanneer je niet duwt, niet zoekt,  maar eenvoudigweg aanwezig bent. Daar waar de wereld zich anders opent. Dat achter de zichtbare laag een tweede werkelijkheid schuilt.

 Ik merk dat ik die plekken nodig heb. Om beter te horen wat er klinkt.
Ben ik daarom zo graag alleen?  Werkelijk alleen ben ik zelden. Een boom, een dier, een landschap, een mens die je even in de ogen kijkt, alles draagt een vonk die je kan raken.

 Die vonk is de liefde. Geen sentimentele, maar een vuur. Een warm vuur dat brandt op de levenssappen, dat helder maakt dat dof is, die ogen en oren afstemt. Het instrument en het vuur. De kracht die de geest bevrucht, en stil fluistert: Ik ben met je, alle dagen.

 Een belofte, een aanwezigheid. Als een vervuld verlangen.
Een beweging van leven. Te midden van leven dat leven wil. 
                            Iets om bij stil te staan.