Aandacht

 Het moment van dit moment, een moment in de nacht in mijn atelier te komen. Ik open de deur, er hangt iets in de ruimte, waarvoor ik hier naar toe gekomen ben. Onzichtbaar maar wel voelbaar. Het brengt me naar het middelpunt. De sfeer bloeit op, langzaam in zachte gloed, waarin ze me haar vertrouwen schenkt. Ik luister naar onhoorbare woorden. De kamer wordt een bloem die opbloeit maar nog niet open is.

 Hoe zou een engel eruit zien? Zijn ogen toereikend om hem te kunnen zien? Of is het hart die haar  waarneemt? Zou ze in een droom te zien zijn? Het verlangen blijft. Het voelt als door hem geroepen te zijn.

 Gedachten worden lichter, licht als de vlam van de  kaars, gedragen door de lont, gewichtsloos en stralend.

 Door hier te zijn verschuift er iets, een gevoel in de ziel, die over liefde wil spreken, over de schoonheid die overal in schuilt. Schoonheid die onthult wordt door aandacht.

                                          Wie schoonheid wil, worde het.