Verliefd

Mooi zijn, een mooi mens zijn, als dat over je gezegd wordt is dat een compliment.

De bloem is mooi. Door de bloem wordt de plant gekend. De knop opent zich, zonder dat daar gereedschap voor nodig is. 
In het scheppingspatroon dat zich al zo vaak herhaald heeft, dat de plant het blindelings doet. De bloem is een moment waarop ze haar energie toont. Een tuinman kiest de plant om  haar bloemen, terwijl de bloem slechts een ademtocht van de plant is.

Zo ook het mooi zijn.

Jij bent  mooi in je vriendelijkheid, wanneer je glimlacht, die al gevoeld wordt voor het verschijnt, wanneer het licht in je opgloeit. Het is als de bloem die openbarst en het moment verandert door haar schoonheid.

Schoonheid  maakt schaduwen zichtbaar.
Lelijkheid is schoonheid die te weinig liefde kreeg.  

Schoonheid vraagt mij de breuken en de barsten aan te raken, niet weg te kijken bij wat scheef is, maar het bestaan ervan te zien. Om in de diepte van de lelijkheid te speuren naar wat er ooit mooi was. Wat is lelijkheid anders dan schoonheid die vergeten is wat het was en bedolven is geraakt onder het puin van het leven?

Schoonheid is jezelf in alles te zien, naar een bloem te kijken tot je erin verdwijnt, tot het vuur ook in jou brandt. Dat vuur dat het hart harder laat kloppen, je helpt je kracht de wereld in te dragen. Het vuur dat ons beweegt om de wereld een betere plek te maken.

Het verblindende en verbindende wat van ons soms onverwacht tot een mooi mens maakt.

Het zit in een bloem, een vogel of een vergezicht.
 Het zit in ons.
                                                           
                            Zo kijk je als je verliefd bent op het leven.