Wind

Het is een sterloze nacht. Wolken belemmeren het zicht op de sterren. Sterren waartussen de Aarde beweegt. Een bijna nietig onderdeel van het geheel. Onveranderlijk in hun bestaan en toch voortdurend in beweging, in een zee van ruimte. De Aarde is anders dan alles wat ons omgeeft. Levendiger.

 Binnen de dunne huid van lucht die ons omsluit, adem ik dezelfde lucht als alles wat leeft. Vogels, bomen, mensen… allemaal “opgesloten”, of is het woord “omsloten” passender?  in dezelfde dampkring van licht, water en zonlicht. Een wereld die uit één gedeelde ademhaling bestaat.

 De adem van de wind draagt een losgeraakt zaad. Het dwarrelt omlaag naar wat lijkt, een willekeurige plek.  Daar waar het  valt, schiet het wortel  en vind het zijn levenslange bestemming. De aarde beslist of het welkom is. Het zaad kiest niet, het volgt wat het overkomt.

 Zo ook mijn keuzes, gedachten die dralen, woorden die zoeken, als op de wind gedragen naar nog onbekende bestemming. Een richting op die ik pas later begrijp.

 Wat in mij kiemt, toont vanzelf of het kan groeien. Elke keuze heeft een oorsprong, een beweging die haar in gang zet, vaak eerder dan ik doorheb.

 De sterren blijven nog verborgen achter wolken, net als de krachten die mij bewegen en richting geven waar ik ga en sta.