Sluit je ogen een moment. Niet om de wereld buiten te sluiten, maar om de fijnste laag van de wereld binnen te laten.
Er is een stilte die niet van jou is, maar die
zich graag met jou verbindt. Een stilte die ademt als licht.
In die stilte beweegt iets. Zacht wiegend. Als
een veer die niet valt maar gedragen wordt. Een aanwezigheid die niets vraagt
en toch alles opent.
Noem het een engel, noem het stilte. Het is het deel
van jou dat al eeuwen weet hoe te luisteren.
Het komt niet naar je toe; het is er al.
Jij bent degene die nadert. Je hoeft niets te openen. Het licht vindt zelf waar
het naar binnen kan.
Je wordt lichter in het kleinste gebaar, alsof
iemand een mantel om je heen legt die je niet hoeft te dragen, maar die jou
draagt.
Er is geen boodschap, geen opdracht, geen grootse
openbaring. Alleen een zachte richting: wees licht in wat je doet, en
doe het bedachtzaam.
De engel werkt niet per se door woorden, maar
door jouw gebaren, jouw adem, jouw bereidheid om vriendelijk te zijn.
En terwijl je zo zit, merk je dat de grens tussen
jou en die stille aanwezigheid dunner wordt. Alsof jullie elkaar herkennen van
vóór dit leven.
Blijf daar even. In dat dunne, lichte veld waar
niets hoeft en alles mogelijk is.
Wanneer je straks je ogen opent, gaat de engel
niet weg. Je neemt hem mee in de manier waarop je straks je kopje optilt, een
deur opent, een naam uitspreekt.
Het licht reist verder in jouw kleine daden. Dat
is de hele kunst. En het hele wonder. Dan begint de nabijheid opnieuw.
