Jezus werd gevraagd van stenen brood te maken. Een vreemd verzoek eigenlijk. Wat heeft een steen nou gemeen met de ingrediënten van brood? Je zou ook kunnen vragen van een appelboom een peer te plukken. Of van een man vragen een kind te baren. Het past niet in de orde van de natuur.
Wonderen
gebeuren. Ik geloof het en wil het ook geloven. Immers wat is het mooi dat je
iets overkomt waarop je hoopt. Of het nu lichamelijk is, financieel,
geestelijk of alledaags. Een wonder op zijn tijd houdt de moed erin.
Het herinnert je eraan dat er meer is tussen hemel en aarde en dat je soms een
glimp mag opvangen van dat meer. Misschien ook dat als je het even niet meer
weet, er graag een beroep op doet. Wanneer je eigen kracht ontoereikend is kan
er uit onverwachte hoek hulp tevoorschijn komen.
Is het
daarom dat we bidden, hopen en verlangen?
In de film
`Evan Almigthy ` zegt God op de vraag waarom de gebeden niet beantwoordt
worden, dat als iemand om kracht bidt, hij niet zozeer kracht krijgt, maar de
mogelijkheid om krachtig te zijn. Een wonder om bij je de mogelijkheid aan te
scherpen. Een mogelijkheid te groeien. Een onverwacht bedrag kan een
mogelijkheid zijn. Een idee is een mogelijkheid om aanspraak te maken op
inspiratie die tot iets kan leiden. Een wonder is soms een opening. Een kans om
te groeien.
Van een
steen kan je geen brood bakken, maar er wel een huis mee bouwen. Van meel,
wat gist en water kan het tot deeg gekneed worden. dat als het gebakken wordt
tot een brood verandert. Zet daar je tanden maar in en bijt je tanden niet stuk
op een steen.
De wonderbaarlijke brood en vis verdeling was een wonder, maar wel met brood en vis. Wie weet kan een wonder verder gaan dan we op een moment beseffen. Bijvoorbeeld een verrassende ontmoeting met iemand, een tijd niet gezien en zojuist dacht je net aan hem of haar. Dan vindt het plots plaats. En weet je wat we dan geneigd zijn te zeggen?
“Dat
is toevallig.”
Dat is het
misschien, de essentie van een wonder is, dat je iets toevalt.
